นายทหารเรือท่านหนึ่งให้ผู้ส่งเคสและหมู่คณะได้รับฟัง ท่านเป็นนักบินทหารเรือที่ประสบอุบัติเหตุเฮลิคอปเตอร์ตกในทะเลทางภาคใต้แถวนราธิวาส ทำให้ทุกท่านในเฮลิคอปเตอร์มรณะนั้นต้องละโลกไปสู่ปรโลกทันที ร่างของทุกท่านถูกค้นพบเกือบทั้งหมด เว้นแต่นายทหารเรือท่านนี้ ซึ่งญาติเป็นห่วงมากเพราะเวลาผ่านไปถึงสองอาทิตย์แล้วก็ยังหาร่างไม่พบ คุณครูไม่ใหญ่ได้อธิบายว่า ทันทีที่เฮลิคอปเตอร์ตกและท่านเสียชีวิต ดวงจิตก็หลุดออกจากกายเนื้อและท่านก็อยู่ในสภาพเหมือนลอยคออยู่ในทะเล เป็นเวลาถึง 7 วันในโลกมนุษย์ ท่านทั้งหิวทั้งเหนื่อยแต่ก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองตายไปแล้ว เมื่อครบ 7 วัน เจ้าหน้าที่จากยมโลกจำนวน 4 นายซึ่งมีลักษณะตัวใหญ่ แต่งกายชุดแดง เดินบนผิวน้ำได้เหนือพื้นน้ำประมาณคืบหนึ่ง ได้เข้ามาฉุดตัวท่านไป ท่านไม่ได้ขัดขืนเพราะยังคงสับสนงุนงง ท่านรู้สึกอัศจรรย์ใจที่ตัวเองก็สามารถเดินบนผิวน้ำได้เช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่ เดินไปไม่นานก็วูบไปปรากฏตัวที่หน้าประตูราชทัณฑ์นคร แล้วถูกลากเข้าไปในลานกว้างๆ หน้าโถงพิจารณาในยมโลก ซึ่งเต็มไปด้วยผู้ที่เพิ่งถูกนำตัวมาใหม่ๆ กำลังรอคิวกันอยู่ ในขณะเดียวกัน ร่างของท่านในโลกมนุษย์ที่ยังหาร่างไม่พบนั้น คุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาเฉลยว่า มีรากสด หรือ ยักษ์น้ำชนิดหนึ่งซึ่งมีอาชีพกินซากศพ ได้บังร่างของท่านเอาไว้ เพราะยิ่งเน่ายิ่งเปื่อยยิ่งถูกรสและเป็นอาหารโอชะของมัน ถ้ามันลากเอาร่างของท่านเข้าไปในภพของมันได้ มันก็จะกินได้ทันที ดังนั้นญาติจึงหาร่างไม่เจอ คุณครูไม่ใหญ่เล่าว่าเรื่องการบังกันจนมองไม่เห็นนี้เป็นเรื่องอจินไตยที่แปลกมาก เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมกันในสองสัปดาห์นั้นคือ ภาพหนึ่งท่านทหารเรือยืนรอการพิจารณาอยู่ที่ลานในยมโลก และอีกภาพคือรากสดกำลังบังร่างของท่านเอาไว้และเพิ่งจะลากไปได้ในวันที่ 7 ทำให้ท่านยังอยู่ที่นั่นอีก 1 สัปดาห์มนุษย์ ซึ่งเวลาในยมโลกนั้นเพียงนิดเดียว