Το σημερινό Δημοτικό ανήκει στα Τραγούδια της ξενιτιάς.
Η απομάκρυνση του ανθρώπου από την πατρική/μητρική γη γεννά μέσα του και σε εκείνους που τον αποχωρίζονται τη νοσταλγία (νόστος + άλγος), τον πόθο του γυρισμού, τον οποίο εκφράζει με τα τραγούδια.
Σε πολλές περιπτώσεις ο άνθρωπος που έφευγε δεν ξαναέβλεπε την οικογένειά του και κάτι που με συγκινούσε πάντα είναι η ετυμολογία της λέξης αντίο που έλεγαν στον αποχωρισμό. Στα Ιταλικά είναι Adio= ( A + Dio) που σημαίνει Στον Θεό, τύπου θα ξανασυναντηθούμε όταν πεθάνουμε.
Όπως γράφει και ο Νικόλαος Πολίτης στο βιβλίο του για τα Δημοτικά Τραγούδια, "Η ξενιτιά κι ο θάνατος αδέλφια λογούνται."
Ή όπως λέμε και στην Κρήτη , "ο χωρισμός κι ο θάνατος τον ίδιο πόνο βγάνει, έναν τον κλαις αζωντανό κι άλλον αφού πεθάνει"
Αφιερωμένο σε όλους τους "ξένους" γιατί όλοι είμαστε ξένοι κάπου κι όλοι έχουμε κάποια, κάποιον,κάποιο που είναι μακριά.
Με αγάπη
Music by PianoAmor from Pixabay
Forest Lullaby by Lesfm
Music by pixabay.com