Το σημερινό δημοτικό τραγούδι, ανήκει στα Τραγούδια της Αγάπης.

"Ο έρως, ο υπέρ πάν άλλο

συναίσθημα παλλόμενος και αντηχών

εις τας παράλογάς, επικρατεί και πληροί

εξ ολοκλήρου τα τραγούδια της αγάπης.

Βλέπεις εις αυτά συνειλεγμένα ως εις

ευώδεις ανθοδέσμας, ως εις αρμονικούς

στεφάνους, τα ευγενέστατα άνθητης ερωτικής ποιήσεως".(P. Ε. PAVOLINI)

Και κατά τον Νικόλαο Πολίτη:

[Το συναίσθημα του πόνου, όπερ εις την ψυχήν της γυναικός παράγει η εγκατάλειψις αυτής υπό του αγαπωμένου ανδρός, είναι επίσης βαθύ και οδυνηρόν, είτε αιτία της εγκαταλείψεως είναι ο θάνατος είτε απιστία είτε και παρατεταμένη αποδημία αυτού, ολίγον απέχουσα της παντελούς αδιαφορίας και της αποσβέσεως της αγάπης. Δια τούτο και τα περί εγκαταλείψεως άσματα έχουν το είδος, οτέ μεν μοιρολογιών, οτέ δε τραγουδιών της ξενιτειάς η ερωτικών. Το κατωτέρω, του οποίου παραθέτομεν δύο τύπους, διακρίνεται δια το εμφαινόμενον ισχυρόν πάθος. Η εγκαταλελειμμένη τραγουδεί μετά τοσαύτης περιπαθείας, ώστε συγκλονεί και την άψυχον φύσιν. Γέφυραι ραγίζονται, ποταμοί ανακόπτουν τον ρουν αυτών, τα Στοιχειά των ποταμών εξέρχονται του ύδατος δια ν'ακούσουν το άσμα, τα πλοία ακινητούν εις το μέσον του πελάγους. Είναι ετοίμη να υποστή πάντα τα δεινά, όπως ανακτήση τον αγαπητόν της, όταν ούτος βαρέως ασθενή αναζητεί φάρμακα δυσπόριστα, και τα ευρίσκει μετά πολλούς αγώνας, διότι ουδέν είναι αδύνατον εις την άληθινήν αγάπην.
Το άσμα φέρεται και εν συμφυρμώ με άλλα, προ πάντων με το άσμα της κατάρας της απαρνημένης και το εγκαταλειφθείσης ερωμένης, ήτις από κουμπάρας γίνεται πάλιν νύμφη. Έχει δε και πολλήν συνάφειαν προς τακριτικά. Εν καππαδοκική παραλλαγή αυτός ο Ακρίτης είναι ο αγαπώμενος ανήρ.]
Το σίγουρο είναι ότι ο έρωτας, είναι πηγή ζωής, δημιουργίας, πόνου και μερικών από των εντονότερων συναισθημάτων που βιώνουμε στη ζωή μας.

Ή όπως το λέει ο αγαπημένος Ντίνος Χριστιανόπουλος:

 Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: 

μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις. 
Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους – 
μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις, 
γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα, 
ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια
Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι. 
Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα 
Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει. 
Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: 
χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.

Εγώ θα μοιραστώ το μότο μου το οποίο συνοψίζεται στο: "Ζήτω η ζωή, ζήτω η ομορφιά, ζήτω ο έρωτας" και θα νιώσω ότι έκανα το χρέος μου προς τον Έρωτα θεό, ο οποίος όπως γράφεται, λυγάει την ψυχή και των θεών και των ανθρώπων.

Με αγάπη Ακούστηκαν τα τραγούδια:

Music by Clavier Clavier from Pixabay

Forest Lullaby by Lesfm Music by ⁠⁠Oleksii Kaplunskyi⁠⁠ from ⁠⁠Pixabay⁠