در این قسمت از لحظهای با خدا، باب شصتونهم مزامیر را میشنویم؛ فریادی از داوود که در میان رنج، تنهایی و تمسخر دشمنان، به خدا پناه میبرد.
📖 «نجاتم ده، ای خدا، زیرا آب تا به جانم رسیده است.»
🌿 تفسیر:
• داوود احساس غرق شدن در غم و بیعدالتی دارد.
• او از بیوفایی دوستان و تمسخر دشمنان مینالد.
• با وجود همه دردها، دست از دعا و امید برنمیدارد.
• این مزمور نشانهای از رنجهای مسیح نیز هست که داوود بهصورت نبوی بیان میکند.
💬 پیام روحانی:
در عمیقترین لحظات اندوه، دعا همچنان پلی است میان انسان و خدا.