در این قسمت از لحظه‌ای با خدا، باب هفتاد‌ویکم مزامیر را می‌شنویم؛ دعایی از مردی سالخورده که تمام زندگی‌اش را با خدا گذرانده و همچنان بر او تکیه دارد.

📖 «از کودکی بر تو توکل کردم، و تو مرا تا امروز حفظ کردی.»

🌿 تفسیر:

 • شاعر از خدا می‌خواهد حتی در پیری فراموشش نکند.

 • او گذشته را به یاد می‌آورد و به آینده امیدوار است.

 • تجربه‌ی سال‌ها باعث شده ایمانش عمیق‌تر و آرام‌تر شود.

 • او آرزو دارد نسل بعدی را نیز از کارهای خدا آگاه کند.

💬 پیام روحانی:

ایمان واقعی با سال‌ها که می‌گذرد خاموش نمی‌شود؛ بلکه در دلِ پیر نیز می‌درخشد.