لمس نجات‌بخش

قرائت کلام: مرقس ۵: ۲۴–۳۴

گاهی چالش‌های زندگی‌مان طولانی می‌شوند، نه چون راهی نیست، بلکه چون سه مانع بزرگ جلوی ما را گرفته است:

نامیدی طولانی که آرام و بی‌صدا ما را تحلیل می‌برد؛ سال‌ها دعا، تلاش و مشورت… اما اوضاع بدتر می‌شود، نه بهتر. این زن به ما یاد می‌دهد حتی وقتی امید تمام می‌شود، ایمان می‌تواند تازه شود و جوانه بزند.

شرم و خجالت که یکی از بزرگ‌ترین سدهای دریافت برکت است، اما گاهی یک قدم ایمان و عبور از شرم، از خود معجزه هم بزرگ‌تر است.

ترس از رد شدن؛ ترس از این‌که خدا مرا نپذیرد، شکست بخورم یا دیگران چه فکری کنند. اما وقتی با ایمان و شجاعت پیش می‌رویم، آتشی در ما روشن می‌شود و دیگر به نگاه مردم نه، بلکه به عیسیِ نجات‌دهنده خیره می‌شویم.

این زن با سه قدم ساده اما قدرتمند به عیسی رسید:

نزدیک شدن؛ عیسی او را صدا نزد، این زن بود که تصمیم گرفت و حرکت کرد. گاهی یک دعا، یک اعتراف، یک تسلیم ساده، آسمان را به حرکت درمی‌آورد.

لمس کردن؛ او ایمان درونی‌اش را به عمل بیرونی تبدیل کرد و ردای عیسی را لمس کرد. ایمان بدون لمس، فقط یک فکر زیباست؛ اما ایمان همراه با عمل، زندگی را تغییر می‌دهد.

شنیدن صدای عیسی؛ او نه فقط شفای جسم، بلکه هویت تازه گرفت، وقتی عیسی گفت: «دخترم». دوازده سال «نجس» و «بدشانس» نامیده می‌شد، اما این بار، برای نخستین‌بار، کسی به او گفت: دخترم. شفا می‌تواند موقتی باشد، اما هویتی که عیسی می‌بخشد، جاودانه است.

اگر امروز در میان جمعیتِ مشکلات هستی، فقط یک قدم… یک لمس… یک ایمان، می‌تواند زندگی‌ات را برای همیشه عوض کند.