پیرمرد، آرام و با لبخند،کنده ای در کوره ی افسرده جان افکند.چشم هایش در سیاهی های کومه جست و جو می کرد؛زیر لب آهسته با خود گفت و گو می کرد: «زندگی را شعله باید برفروزنده؛شعله ها را هیمه سوزنده. جنگلی هستی تو، ای انسان! جنگل، ای روییده ی آزاد،بی دریغ افکنده روی کوه ها دامان،آشیان ها بر سر انگشتان تو جاوید،چشمه ها در سایبان های تو جوشنده،آفتاب و باد و باران بر سرت افشان،جان تو خدمتگر آتش ...سر بلند و سبز باش، ای جنگل انسان! «زندگانی شعله می خواهد»، صدا سر داد عمو نوروز،شعله ها را هیمه باید روشنی افروز.کودکانم، داستان ما ز آرش بوداو به جان خدمتگزار باغ آتش بود.***Intro : Conquest of Paradise by VengelisOutro : New Land by Ian Post