Σ’ αυτό το επεισόδιο μιλάμε για το πώς οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας «γράφονται» στο σώμα, πώς φαίνονται στην ενήλικη ζωή ως άγχος, υπερ-έλεγχος, πάγωμα ή εκρήξεις θυμού, και πώς συχνά αναπαράγουμε ασυνείδητα ό,τι μας σημάδεψε.
Με σύντομες ιστορίες ανθρώπων, απλή γλώσσα και ψυχοδυναμική ματιά, προσπαθούμε να ονομάσουμε αυτό που πονάει χωρίς να κατηγορήσουμε – ούτε τους γονείς, ούτε τον εαυτό. Το επεισόδιο δεν αντικαθιστά ψυχοθεραπεία∙ είναι μια πρόσκληση να καταλάβεις λίγο καλύτερα τι σου συμβαίνει και να σκεφτείς τι θα σήμαινε φροντίδα για εσένα από εδώ και πέρα.