พระธรรมฮักกัยเป็นพระธรรมเล่มเล็ก ๆ ที่บันทึกเรื่องราวประมาณ 500 ปีก่อนคริสตกาล หรือเกือบ 70 ปีหลังจากการถูกกวาดต้อนไปบาบิโลน. ผู้เผยพระวจนะฮักกัยเริ่มต้นด้วยการกล่าวโทษประชากรที่กลับมายังเยรูซาเล็มว่าให้ความสำคัญผิดที่ โดยพวกเขาใช้เวลาและทรัพยากรสร้างบ้านของตนอย่างอลังการ ในขณะที่พระวิหารยังคงเป็นซากปรักหักพัง. ฮักกัยชี้ว่าการละเลยนี้เทียบเท่ากับการละเมิดพันธสัญญา ซึ่งเป็นเหตุให้แผ่นดินไม่เกิดผลและพบกับความหมดหวังและความแห้งแล้ง.

เมื่อประชากรเริ่มสร้างพระวิหาร พวกเขาท้อแท้เพราะพระวิหารใหม่ไม่โอ่อ่าเท่าพระวิหารของโซโลมอน. ฮักกัยจึงย้ำเตือนถึงพระสัญญาอันยิ่งใหญ่เกี่ยวกับอาณาจักรแห่งอนาคตของพระเจ้าที่เยรูซาเล็มใหม่และพระวิหารจะเป็นศูนย์กลางแห่งสันติสุข และเรียกร้องให้ทำงานด้วยความหวัง. เขาเน้นย้ำว่าความพยายามในการสร้างพระวิหารจะส่งผลให้พระเจ้าประทานพระพรก็ต่อเมื่อพวกเขากลับใจและสัตย์ซื่อต่อพันธสัญญาเท่านั้น.

พระธรรมฮักกัยจบลงด้วยข้อสรุปแห่งความหวังถึงอาณาจักรของพระเจ้า ที่เยรูซาเล็มใหม่จะเป็นศูนย์กลางอันทรงเกียรติ และพระองค์จะทรงเผชิญหน้าและเอาชนะความชั่วร้ายทั้งปวง. พระสัญญาของพระเจ้าต่อดาวิดจะสำเร็จผ่านเชื้อสายของดาวิดคือเศรุบบาเบล และพระธรรมทิ้งคำถามท้าทายให้คนอิสราเอลเลือกว่าจะสัตย์ซื่อต่อพระเจ้าหรือไม่ เพราะความสัตย์ซื่อของประชากรเป็นส่วนหนึ่งของวิธีที่พระเจ้าเลือกจะทำให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จบนโลกนี้.