Bazen başarıyı yanlış yerlerde arıyoruz. Bitirdiğimiz işler, aldığımız övgüler, ulaştığımız hedefler… hepsi dışarıdan bakıldığında “başarı” gibi görünüyor. Ama içimizde bir eksiklik kalıyor. Çünkü o hedefe ulaşmak için kendimizi ne kadar yorduğumuzu, ne kadar zorladığımızı kimse görmüyor. Bir noktada fark ediyorsun:başarı aslında dış ölçülerle değil, senin kendi hızınla ve iç huzurunla tanımlanmalı. Kimi için terfi etmektir, kimi için bir sabah sessizce kahvesini içebilmek. Ve bazen en büyük başarı, artık yarışmamak, sadece kendi ritmini bulabilmektir.