To jest ostatni odcinek w serii „Ja vs dorosłe ADHD”.
Nie dlatego, że mi się znudziło. Dlatego, że ta historia wykonała swoją robotę. Ten format był autoterapią, był procesem i był miejscem, w którym mówiłam na głos rzeczy, których wcześniej nie umiałam nazwać. A skoro terapia ma sens wtedy, kiedy prowadzi do domknięcia - to dziś domykam.

I jeszcze jedno, zanim zgaszę światło.
To, że kończę „Ja vs dorosłe ADHD”, nie znaczy, że znikam. Po prostu przestawiam kamerę. Z „dlaczego mi tak jest” na „co z tym robię i dokąd idę dalej”. Mniej autoterapii na wizji, więcej sensownej narracji o tym, co buduję.

Jeśli byliście tu dla prawdy, a nie dla formatu, to zostajemy razem.

Tylko w nowym układzie.

Jeżeli wolicie poczytać - zapraszam TUTAJ