Bu ses, yıllar önce babaannemin gözyaşlarından bugüne uzanan bir sevginin sesi.
1930 doğumlu babaannem anlatmıştı bana ilk seni…
“Bi ağladım, bi ağladım Atam Atam diye…” derdi hep.
O ağladı, ben dinledim.
Şimdi, senin ışığında büyüyen bir kadın olarak yazdım bu satırları.
1881’de başlayan o ışık, bugün hâlâ kalplerimizde yanıyor.
Kadınlara ve çocuklara umut veren o sevgi hiç sönmedi.
Bu mektubu, bir öğretmen, bir kadın, bir anne, bir cumhuriyet çocuğu olarak sana yazdım…
Seni saygı, rahmet ve sonsuz minnetle anıyorum.
Bu bölüm, sadece bir anma değil;
bir teşekkür, bir minnet ve bir hatırlayış hikâyesi…
Duygularını paylaş, belki bu ses bir başka kalpte daha yankı bulur.