طبق نظر کلونینگر دو خطای اساسی انسداد پیشرفت علم نیک‌زیستی، عبارت‌اند از اعتقادات غلط دوسوگرایی و تقلیل‌گرایی.

اولین مورد اعتقادات غلط، خطای دکارتی در تفکیک بدن و ذهن است. می‌توان با به­رسمیت شناختن آنچه کلونینگر آن را مسیر روان می‌نامد، خطای دکارتی را اصلاح کرد. وجود انسانی دارای ودیعۀ ذاتی غنی است که به شخصیت اجازه می‌دهد تا به‌طور ترجیحی در یک مسیر مشترک از درون هدایت‌شونده رشد کند و از این طریق ارتباط بین افراد را علی‌رغم تفاوت‌های زیاد بین فردی در زمینۀ تجربیات روان­شناختی و پیشینه بیولوژیکی، تسهیل کند. بدون شناخت این مسیر مشترک برای رشد هشیاری خودآگاه، دوسوگرایی ذهن و روان نمی‌تواند به آشتی برسد.