ظاهرش آروم و کودکانه بود، ولی از اون آرومی‌ها که آدمو گول می‌زنه…

یه هیجانِ بازیگوش زیر پوستش داشت؛

جوری که تو بازی‌ها، حریفِ همه می‌شد.

بلد بود ظرافتش رو کِی و کجا خرج کنه،

زرنگی‌ش هم همیشه دمِ دستش بود.

همین دو تا ویژگی، بزرگ که شد، افتادن دستِ نخ و سوزن

و نقش‌هایی ساختن؛ خوش‌حال، خوش‌رنگ، ظریف.

اون بچه‌ای که یه روز سبک‌سرانه از ستون بالا می‌رفت،

حالا انگار از ستونِ هنر بالا رفته، سبک‌بال…

و برای خودش یه جایگاه ساخته.

‏