بعضی جاها ...فقط با تو پر می شن،نه چون بقیه بلد نیستن بیان و بمونن،چون اون جای خالی،شکل توئه.....با صدای خنده ات،با نگاهت ،با بودنت اون جاهای خالی پر شدن.

و عجیب اینه که آدم ها میرن،ولی جای خالی شون می مونه،اون جای خالی نه پر می شه نه فراموش،فقط کم کم یاد می گیریم کنارش زندگی کنیم.

کی جای تورو پر می کنه؟

شاید هیچ کس،

شاید خودمون،

وقتی بالاخره بفهمیم که بعضی نبودن ها،بخشی از بودن ماست.....