พระอาจารย์ธีรนันท์ ธีรปัญโญ (ยันต์) บรรยายว่า จิตผู้รู้ (ตัวรู้) คือกุญแจสำคัญสู่การพ้นทุกข์ในวัฏฏสงสาร แต่ในขณะนี้มันกำลัง หลง เข้าไปยึดอาการของใจว่า "เป็นเรา"

อุบายในการปฏิบัติที่สำคัญที่สุดคือ อย่าให้รู้มันว่างงาน ให้เติมสติด้วยการ สังเกต ลมหายใจเข้าออก การเคลื่อนไหวของกาย การหยิบจับสิ่งของอย่างต่อเนื่อง เพราะหากรู้ว่างเมื่อไหร่ มันจะ เผลอ และไหลเข้าไปยึดอารมณ์หรือความคิดปรุงแต่งทันที

ความหลงที่ละเอียดที่สุด คือการที่รู้ไป ติดอาคาร และ หลงยึด ในอาการที่ใจผ่องใส สงบ นิ่ง โล่ง หรือเบาสบาย ซึ่งเป็นการหลงโดยไม่รู้ตัว และยังไม่จบกิจ

เมื่อรู้มีกำลังเต็มที่ มันจะ ตื่นรู้ และเห็นว่าอาการเหล่านี้ (ความคิด, ความรู้สึก, ความสงบ) เป็นเพียงสังขารที่เกิดแล้วดับ เมื่อมันทำลายความหลงของมันได้สำเร็จ มันจะ รู้ว่ามันโง่ ที่เคยยึดถือ และจะหยุด เจตนา ที่จะไปแทรกแซงหรือยึดมั่นถือมั่นในทุกอาการของกายและใจได้ นี่คือการฝึกให้ รู้สักแต่ว่ารู้

ฝึกให้เป็นอัตโนมัติ อย่าให้เผลอ อย่าให้ว่า งาน พ้นแน่นอน!