พระอาจารย์ธีรนันท์ ธีรปัญโญ (อ.ยันต์) บรรยายเมื่อ 26 พย. 2568 อธิบายว่า การปฏิบัติธรรมที่แท้จริงคือ การสังเกตอยู่ตลอดเวลา ด้วยสติรู้ที่กายและใจ โดยให้ รู้สักว่ารู้ และ อย่าเข้าไปแทรกแซง ความนึกคิดหรืออารมณ์ที่ผุดขึ้น หากมี "ขยะอารมณ์" หรือความคิดเก่า ๆ ให้ ปล่อยให้มันไหลทิ้งไป โดยไม่ไปกักกั้น

นักปฏิบัติพึงระวัง กับดักความสงบ เพราะการพอใจในความนิ่ง โล่ง โปร่ง เบา สบาย คือการไป เสวยอารมณ์ และหยุดสังเกต ทำให้ตัวรู้ไหลเข้าไปยึดติดกับจิตใจตามนิสัยเดิม

เป้าหมายสำคัญคือการ เจาะเข้าสู่ใจ อย่างต่อเนื่อง เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวรู้ไหลเข้าไปนอนแช่ ซึ่งจะนำไปสู่การ ทำลายความหลง (อวิชชา) ที่อยู่ลึก ๆ ว่า "จิตใจนั้นเป็นเรา" จนเห็นความจริงว่า จิตเดิมแท้ นั้นโล่ง ว่าง และ ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เมื่อความหลงถูกทำลาย ความอยากที่ผลักดันให้ยึดมั่นถือมั่น ก็จะหมดไป กายและใจจะทำงานไปตามธรรมชาติ โดยไม่มีใครเป็นเจ้าของ หากพบความติดขัดในขั้นตอนสุดท้ายนี้ ควรขอคำแนะนำ เพราะ ผงเข้าตาตัวเราเองย่อมเอาออกเองไม่ได้