Tumitindi ang labanan sa pagitan ng walong makapangyarihang angkan ng mga gabunan at isang matandang mistikong nagngangalang Morgan. Sa paghaharap na ito, mabubunyag ang mga lihim na nag-ugat pa sa unang panahon.
Isang albularyo ang nagtataglay ng kakaibang talino sa panggagamot. Ngunit may nakatagong lihim: nagmula siya sa angkan ng mga manananggal. Nang muling magparamdam ang kanyang angkan, kailangan niyang pumili kung saan siya papanig.
Natagpuan ng isang pangkaraniwang lalaki ang isang batong nagtataglay ng kapangyarihang nakaugnay sa ibong Adarna. Habang ginagamit niya ito, unti-unting lumalapit sa kanya ang mga nilalang na gustong agawin ang mahiwagang bato.
Isang pambihirang agimat mula sa kabundukan ng Kanlaon ang napunta sa kamay ng isang magsasaka. Ngunit may kapalit itong mabigat—dahil ang sinumang sumuway sa espiritu ng bundok ay hindi makaliligtas.
Isang lumang medalyon ang biglang nagpakita ng mahiwagang liwanag, muling nagigising ang kapangyarihan ng Patron na matagal nang nawala. Kasabay nito, may mga nilalang na naghahanap dito upang gamitin sa kasamaan.
Isang lalaki ang nakatagpo ng sinaunang diyos na nagbabantay sa lagusan ng dimensyon. Ngunit kapalit ng pagtupad sa kanyang hangarin, kailangan niyang harapin ang panganib na maaaring magbago sa kanyang kapalaran magpakailanman.
Natagpuan ni Uplo ang isang mutya na nagdudulot ng kakaibang lakas at suwerte. Ngunit kapalit nito ang unti-unting pagkawasak ng lahat ng taong mahal niya. Habang lumalakas siya, lumalalim naman ang sumpang nasa mutya—at kailangan niyang pumili kung itatago ang kapangyarihan o ihahandog ang sarili upang wakasan ang kapahamakan.
Sa baryo ng Dipat, usap-usapan ang gabunan—isang nilalang na lumilipad sa gabi at kumakatok sa bubong ng mga bahay. Matagal na itong pinaniniwalaang alamat, pero nagbago ang lahat nang may sunod-sunod na pagkawala. Isang matandang albularyo ang nagbunyag na ang gabunan ay bantog hindi dahil sa lakas nito, kundi dahil sa uhaw nitong hindi nasasati.
Matagal nang sarado ang minahan dahil sa serye ng misteryosong pagkamatay. Ngunit nang buksan itong muli, nagsimulang magpakita ang mga aninong parang humihingi ng tulong. Sa ilalim ng lupa, may natatagong patunay ng isang kasalanang pilit na ibinabaon ng mga tao—at ng mga nilalang na naninirahan sa dilim.
May isang lambak na hindi makita sa karaniwang mapa, ngunit minsan ay natatagpuan ng mga naliligaw. Dito naninirahan ang mga katutubong hindi tumatanda at may kakaibang kapangyarihan. Ngunit may kapalit ang kanilang tulong—isang pangakong bawal mong baliin, dahil kapag hindi mo tinupad… mismong lambak ang kukuha ng buhay mo.
Sa isang liblib na baryo, biglang naglaho ang ilang residente—tanging puso lamang ang natagpuang sariwa at maingat na inilapag sa gitna ng daan. Habang lumalalim ang gabi, may nagbabantang nilalang na nangunguha ng buhay para sa isang sinaunang ritwal. Sino ang susunod… at bakit puso ang kailangan?
Kilala si Tandang Mikael bilang isang banal at mapagkawanggawang matanda, ngunit sa buong Leyte ay may babala: huwag siyang kakalampagin o guguluhin sa gabi. Ayon sa alamat, isa siyang tagapangalaga ng mga espiritung hindi matahimik—at ang sinumang mangahas na istorbohin ang kanyang “oras ng pagbabantay” ay makakakita ng isang anyong hindi na kayang kalimutan habang buhay.
Sa bawat hatinggabi, may naririnig na kalansing ng gulong at kahoy sa madilim na eskinita—isang kariton na tila mag-isa ngunit may kargang mabigat at nakabalot na bagay. Nang sundan ito ng isang usisero, nadiskubre niya na ang kariton ay hindi gamit pangkalakal… kundi daluyan ng mga kaluluwa.
Isang lumang alamat tungkol sa lahing Aradlum—mga nilalang na tagapag-ingat ng dilim—ang nabuhay muli matapos ang sunod-sunod na pagkawala ng mga mangingisda sa Isla Verde. Habang lumalakas ang gabi at humihina ang liwanag sa isla, natuklasan ng isang tagaroon na ang kanyang sariling dugo ay may kaugnayan sa itinatagong lahi. At minsan, ang pagiging “pinili” ay hindi biyaya kundi sumpa.
Sa isang masukal na bahagi ng kagubatan, tumutubo ang isang prutas na may nakalalasing na bango at nakakasilaw na kinang. Marami na ang nabighani—at marami na ring hindi na nakabalik. Nang may batang misteryosong nakaligtas mula sa tukso ng prutas, nadiskubre ang nakatatakot na katotohanan: ang puno ay may sinasakripisyo upang manatiling buhay… at may bagong pinipiling biktima.
Sa gitna ng tumitinding banta mula sa mga nilalang na hindi kayang labanan ng karaniwang tao, nagtipon ang matatandang albolaryo upang bumuo ng isang hukbong tagapangalaga. Taglay nila ang sinaunang dasal, orasyon, at mga bertud na minana pa sa kanilang angkan.
May isang tore sa gilid ng bundok na matagal nang iniiwasan ng mga tao. Walang lumalapit dahil sinasabing pinamamahayan ito ng gabunan—mga nilalang na may aninong buhay at hiningang kayang pumatay ng apoy. Nang may mga batang biglang maglaho malapit sa tore, napilitan ang mga mandirigmang tagapag-ingat ng baryo na pasukin ang loob nito.
Sa isang matandang balete, may isang nilalang na tinatawag ng mga albularyo—Banok, ang tagapamagitan sa mundo ng mga espiritu. Dito sila nagsusumbong, humihingi ng kapangyarihan, o naglalaglag ng kasalanan. Ngunit nang isang albularyo ang nagkamaling humingi ng sobrang lakas, nabuksan niya ang daan para makalabas ang galit ng Banok.
Isang batang babae ang misteryosong natagpuan sa gubat, walang magulang, walang alaala, ngunit may kakaibang katahimikang nakakatakot. Inampon siya ng mag-asawang umuwing may dalang mga sugat at bangungot. Habang lumalaki ang bata, unti-unting lumalabas ang mga katangiang hindi pangkaraniwan—mabilis ang paggaling, kakaiba ang amoy ng dugo, at mahilig siya sa gabi.
Sa isang liblib na pook, pinag-aagawan ng mga albularyo, antingero, at mandirigma ang isang makapangyarihang bertud na tinatawag na Karan-Karan. Sinasabing kayang magbigay nito ng lakas na higit sa tao, ngunit kapalit ay isang sumpang nagbubukas ng pinto sa madidilim na nilalang. Nang mapunta ito sa kamay ng isang batang walang kaalam-alam sa panganib, sinimulan siyang subaybayan ng mga nilalang mula sa kabilang mundo—at hindi lahat ay may mabuting hangarin.