We zeggen massaal dat het anders moet.
Meer rust. Meer ruimte. Meer vrijheid.

Maar zodra het werk begint…
wordt het stil.

Wat mij opvalt.
Dag na dag zie ik het aantal deelnemers aan moeiteloos manifesteren afnemen.
Niet omdat het niet werkt.
Maar omdat het niet snel genoeg werkt.

Veertig dagen blijkt te lang.
Er was misschien gehoopt op veertig minuten.
Of liever nog… veertig seconden.

We willen wel verandering.
Maar niet de herhaling.
Niet de confrontatie.
Niet het ongemak van blijven staan als er nog niets te zien is.

Tegelijk blijven we klagen.
Over hoe zwaar het is.
Hoe vol het hoofd zit.
Hoe weinig ruimte er voelt.

En toch doen we precies hetzelfde.
Dag na dag.

Wat ik misschien nog het meest schrijnend vind…
hoe normaal we het zijn gaan vinden om onszelf kleiner te maken dan we zijn.
Niet te zichtbaar.
Niet te uitgesproken.
Niet te veel.

Alsof dat helpt.

Terwijl groter gaan geen ego is.
Maar lucht.
Ruimte.
Adem.

In deze aflevering deel ik mijn verwazing.
Mijn observaties.
En mijn uitnodiging.

Niet om harder te werken.
Maar om eerlijk te kijken.

Wil je het echt anders…
of wil je vooral dat het anders voelt zonder dat jij hoeft te bewegen?

Luister.
En wees eerlijk tegen jezelf.