Paulina napisała w mailu:

Mam dwójkę dzieci, 4 letniego synka i 20-miesięczną córeczkę. 
Syn zawsze był dość wymagający emocjonalnie, tymczasem córeczka jest pogodnym aniołkiem i słodziakiem. Jest mi dużo łatwiej o empatię dla córki, jest mi z nią po ludzku łatwiej. Staram się też dawać dużo empatii synkowi, bo rozumiem, że jest mu często ciężko.
Ale to wszystko to jest proces, a w tej chwili córkę dużo łatwiej kochać (przynajmniej w powierzchownym, codziennym słowa tego znaczeniu), niż syna.
Jak sobie pomóc w tej nierównowadze? Po czym poznać, czy dzieci to odczuwają (jakich oznak wypatrywać)? I, jak dać odczuć, że oni oboje są niepowtarzalnymi istotami?


Przyglądamy się więc w tym odcinku jednemu z największych rodzicielskich tabu: trudnej miłości do jednego z dzieci.

Okrutne określenie, którym codziennie tysiące kobiet określa... same siebie.

• Bo nakrzyczały.
• Bo nie dopilnowały.
• Bo odmówiły dziecku wspólnego czasu czy aktywności.

Ten wewnętrzny głos, bezlitośnie punktujący nasze najdrobniejsze potknięcie, nie daje się uciszyć i nie milknie.
Odziera nas z poczucia kompetencji, zaufania, radości i lekkości w rodzicielstwie.


I nie musi tak być - o tym, skąd się ten macierzyński krytyk wewnętrzny bierze i jak sobie z nim radzić rozmawiam z Asią Dardzińską, psychoterapeutką i moją przyjaciółką.
Asię znajdziecie tutaj.

Dla chcącego nic trudnego.
Gdybyś naprawdę chciał, to być to zrobił.
A co, jeśli to nie jest takie proste i nie wystarczy chcieć? Co wpływa na nasze działania i co może sabotować nasze najwytrwalsze starania?

W tym odcinku wspominam o masie książek:

• Robert Sapolsky: "Zachowuj się!"
• Justyna Suchecka: "Nie powiem ci, że wszystko będzie dobrze"
• Justyna Dąbrowska: "Zawsze jest ciąg dalszy, Rozmowy z psychoterapeutami"
• Jarek Szulski: "Nauczyciel z Polski"
• Elżbieta Kalinowska: "Jak ruszyć z miejsca"

Tak bardzo staramy się być jak najlepszymi rodzicami dla naszych dzieci.
Dzień po dniu podejmujemy wysiłki, aby dać im kochający dom, pełen ciepła i bliskości - i każdego dnia mamy poczucie, że nie wychodzi.
Że jest nie tak, za mało/za dużo, że powinniśmy bardziej.
Co zrobić, gdy nasze doświadczenie rodzicielstwa leży daleko od poczucia spełnienia, a sporo w nim frustracji, zniechęcenia i poczucia winy?

W odcinku wspominam o:

• nowym kursie podcastowym: Rodzicielstwo bez lukru. Zapisz się na listę zainteresowanych, podeślę Ci informację o rozpoczęciu naboru!

Nie wiem, czy kiedykolwiek mając tyle urządzeń wykonujących tyle czynności za nas, byliśmy tak zabiegani i zaaferowani codziennymi zadaniami.

Tak bardzo, że aż odkładamy na bok to, co najważniejsze, co sprawia, że jesteśmy tym, kim jesteśmy, i możemy to w pełni poczuć.

Nie tylko my, ale i nasze dzieci - niemal od samego początku.
Kiedy pierwszy raz usłyszałam o stworzonej przez Arno Sterna pracowni Malort, potraktowałam to jako sympatyczną "zajawkę".
Ewa i Mirek w tej rozmowie pokazali, że to dużo więcej, niż "zabawa", "pasja" czy dobry sposób na wolne popołudnie.

To doświadczenie, które może przywrócić nas do źródła i pomóc wyrazić to, czego na co dzień nie mamy jak i gdzie wyrażać.

• Pracownię Mirka i Ewy znajdziesz na IG

Złościmy się gwałtownie, impulsywnie, niejednokrotnie raniąco (dla innych lub dla nas samych) - ale najtrudniejsze wcale nie jest to, jak się złościmy, tylko że tego nie rozumiemy.
Albo, że szukamy w naszej złości winnych - dzieci, partnerów, współpracowników.

A gdyby tak umieć odczytywać, o co w tej złości chodzi?

W tym odcinku wspominam o:

• moim programie "Złość oswojona" 

Mówią "tym" tonem, odburkują, przewracają oczami, zajadle dyskutują, trzaskają drzwiami i gwałtownie reagują na zwykłe prośby.
Jak być rodzicem nastolatka i nie oszaleć?

• W tym odcinku wspominam o bezpłatnym nagraniu mojego webinaru: "Jak zrozumieć nastolatka"

Zdarza się, że odsłaniamy przed bliską osobą jakiś swój "wrażliwy kawałek" - mówimy o swoich odczuciach, dzielimy się tym, co nas zraniło, może właśnie wskutek działania tej osoby - i spotykamy się z ucinającym stwierdzeniem, że to przesada i wyolbrzymianie.

• Jak się tym zająć, by nie uciekać od tematu, ale też nie wytyczać najcięższych dział i nie rozpoczynać walki?

W tym odcinku wspominam o programie dla kobiet "Usłyszmy się".

Bohaterem tego odcinka jest mail Magdy, która napisała tak:
Mam 4 dzieci: Max 10 lat, Jagoda 8 lat, Zuzia 7 lat i Jaś 5 miesięcy.
Ostatnio często Max bawi się z Jagodą i nie chcą do zabawy przyjąć Zuzi.(...)
Dzieci mówią, że chcą mieć trochę spokoju od Zuzi. Ona czuję się odtrącona, a relacje są dla niej naprawdę ważne. (...)
Ja czuję się z tym beznadziejnie i bezsilnie. Chciałabym, żeby bawili się zgodnie i nie tworzyli takich podziałów, nie byli wobec siebie złośliwi.
Może mogłabyś poradzić co robić w takich sytuacjach?

Kiedy wysyłamy pociechę na letni obóz lub kolonie, chcemy słyszeć, że świetnie się bawi i przeżywa przygodę życia. Jak reagować, gdy padają odmienne słowa? Gdy dziecko płacze, żeby zabrać je do domu?

"Dopóki nie skorzystałem z internetu, nie wiedziałem, że na świecie jest tylu idiotów" powiedział podobno Stanisław Lem.
Bo ludzie gadają głupoty, plotą bzdury i wypowiadają się na tematy, o których nie mają zielonego pojęcia. Co gorsza, ci ludzie to również my sami.
Jak reagować, jak zachowywać się w rozmowach, w których taka sytuacja ma miejsce? Aby nie eskalować konfliktu, nie podnosić sobie ciśnienia i nie wdawać się w niepotrzebne przepychanki?

Bywa, że mimo najszczerszych starań i chęci trudno nam dotrzeć do naszych nastoletnich dzieci. Ich zachowania są dla nas wyzwaniem, czasem ranią - a często po prostu nie rozumiemy, dlaczego w ogóle się pojawiają.
Jak zatem budować ten kontakt dzień po dniu, aby dorastające dziecko wiedziało, że jest dla nas ważne i kochane?

Jeśli partner podejmuje działania wychowawcze, z którymi się nie zgadzasz, które odbierasz jako krzywdę dla dziecka - a tłumaczenia i rozmowy zdają się nie tylko nie przynosić zmiany, ale wręcz pogłębiają różnice między Wami, to w jaki sposób zadbać o dobro dziecka?
Która relacja jest ważniejsza: z partnerem, czy dzieckiem?
Co porzucić, a o co dbać ze wszystkich sił?


W tym odcinku wspominam o:
bezpłatnym kursie online "Koniec kłotni o wychowanie"

O tym, jak wspierać, a jak nie wspierać dzieci w ich płaczu, łzach i rozpaczy.

W tym odcinku wspominam o:

• webinarach "Jak sobie radzić z emocjami" - wskocz na listę zainteresowanych, dam Ci znać o szczegółach

Chcemy czuć się rozumiane w naszych związkach, chcemy wzajemnego porozumienia - a jednak w codzienności często doświadczamy czegoś przeciwnego.
Mamy wrażenie, że im bardziej tłumaczymy, mówimy i wyjaśniamy, tym bardziej gmatwają się sprawy między nami.
No ale jak skłonić drugą osobę, żeby nas zrozumiała?
Jest jedna rzecz, którą możemy zrobić, żeby to ułatwić.

W tym odcinku wspominam o darmowym kursie online

Bolączka większości rodziców. Jak ustalić limity, które będą respektowane bez ciągłych przepychanek i stania na ich straży?
Dlaczego tak trudno nam o porozumienie z naszymi dziećmi w tym obszarze? Jak pomóc dziecku lepiej rozumieć sens ograniczeń?

W tym odcinku wspominam o webinarze "Dzieci i nowe technologie". Tu dołączysz do listy zainteresowanych webinarem.

Kiedy w styczniu tego roku zapytałam subskrybentów swojego newslettera, jakie tematy chcieliby, abym poruszała w swoich różnych działaniach, Sylwia odpisała krótko: samotność w rodzicielstwie.
Trochę mnie to zaskoczyło. Z różnych powodów, o których mówię podczas tej rozmowy. Sylwia z kolei mówi, dlaczego jej zdaniem to ważny temat.
Bo nawet gdy jesteśmy otoczeni bliskimi ludźmi i tworzymy satysfakcjonujące związki, poczucie samotności bywa naszym doświadczeniem.
Z czego może to wynikać i jak do tego podejść? O tym rozmawiam z Sylwią Włodarską, Panią Swojego Szczęścia, która wspiera ludzi w komunikacji.


W tym odcinku wspominamy o:

• podcaście dotyczącym neurobiologii samotności
• wirtualnej społeczności dla rodziców Cała Wioska
• campach rodzinnych 

Sylwię można znaleźć na:

• https://www.instagram.com/paniswojegoszczescia/
• https://www.facebook.com/PaniSwojegoSzczescia/
• https://www.paniswojegoszczescia.pl

Co zrobić, żeby pomóc dziecku zadbać o swoje granice, żeby umiało się przeciwstawić, powiedzieć NIE, zamiast być taką sierotką, która wszystkim ustępuje i na wszystko się zgadza?
A jak nauczyć dziecko szanowania granic innych ludzi, uwzględniania ich i respektowania, że czegoś nie chcą?

W tym odcinku wspominam o webinarze odnośnie granic.

Temat budzący niepokój i obawy: czy aby moje dziecka radzi sobie ze złością, skoro reaguje tak gwałtownie? Czy pozwalać mu na krzyczenie, trzaskanie drzwiami, silną ekspresję?
Jest jedna rzecz, którą powinien zrobić każdy rodzic, aby wesprzeć dziecko w radzeniu sobie ze złością - mówię o niej w tym odcinku.

Wspominam w nim też o:
Darmowym webinarze "Zacznij się złościć...bezpiecznie" 
Pakiecie treści "O dziecięcej agresji"