Dit is er eentje voor die ontluikende pubers, voor die heerlijke tieners die plots merken dat ze een eigen identiteit hebben en kunnen loskomen van de ouders, die tot dan alles voorhen reguleerden en in goede banen wisten te leiden.
Plots is daar ook het besef dat ze veel moeten, dat er heel wat van hen wordt gevraagd, overal. Nooit eerder moesten onze kinderen meer 'aan staan' dan nu. Ze gaan naar school,hebben vaak veeleisende hobby's (dat geldt dan als ontspanning🙃), chatgroepen en ga zo maar door...
En wij? Hoeveel verwachten wij? Los van het feit dat we onze kinderen in eerste plaats moeten opvoeden, hoeveel ruimtegeven wij om onze kinderen zichzelf te laten vinden, te laten zijn en te laten worden?
Veel liefs en luisterplezier😘
Ik ben geboren als een gevoelig meisje, mijn hoofd en lichaam waren sterk verbonden. Taal bleef lang achterwege bij mezelf, ik sprak erg laat. Woorden dekten de lading niet, toen al voelde ik dat het iets van de ervaring stukmaakte en dat de woorden die mensen spraken vaak hard binnenkwamen.
Ik zei in mijn tienerjaren altijd dat ik een "buik-mens" was zonder echt te weten wat ik daarmee precies bedoelde.... Ik kon de woorden ook niet altijd plaatsen en vond ze te eenzijdig of te weinig genuanceerd. Later bleek ook dat de woorden sporen nalieten die misschien niet zo bedoeld waren.
Toen ik het interview met Jane Goodall hoorde kwam alles even samen. Net zoals ik zijn er nog veel gevoelige wezentjes hier op aard, dus ik vraag me af of we genoegstilstaan bij de impact van taal. Ik ben heel benieuwd wat jullie denken of voelen bij deze aflevering, veel liefs.
Link naar artikel met Jane Goodall: https://m.youtube.com/watch?v=-JoFphwJRxs
Als we geboren worden en nog geen notie hebben van de wereld om ons heen voelen we ons hele lijfje, we schreeuwen om eten zonder rekening te houden hoe dit schreeuwen binnenkomt bij de ander. Tijdens het opgroeien 'ontleren' we het luisteren naar de signalen van ons lichaam. We vormen ons steeds meer naar de wensen en normen die de buitenwereld ons opleggen.
Deze aflevering is een pleidooi voor het creëren van een cultuur waar het veilig voelt om onze grenzen met elkaar te delen. Om het eren van onze eigen grenzen en het respecteren van de grenzen die anderen aangeven. Zouden we niet allemaal een pak gezonder door het leven gaan? Ik wens het ons allemaal toe met heel mijn hart!
Ik weet het nog, als kind word je geleefd en je moet gelukhebben waar je terecht komt. En ik ben dankbaar voor dat geluk, want je drijft mee op de stroom die je ouders, broers en/of zussen voor je bepalen.
En zoals overal staat het systeem soms onder druk, dreigt er conflict en gaan als kind al je tentakels de lucht in... Nee, je koos niet voor goed of fout, beter of slechter, liever of strenger, je koos voor veilig.
Jezelf toelaten...
Het is een dingetje van mij, en ik denk dat we het met velen delen... We maken onszelf kleiner dan we zijn, we houden ons in, slikken het door en blijven vasthouden aan ons jongere zelf. Wat als we met ons allen wel doen waarvoor we gekomen zijn? Wat als we onze stem wel gebruiken en zo onze kinderen laten weten dat het veilig is om jezelf te zijn?
Hoe is dat voor jou? Ik hoor/lees het graag! Liefsss
Ken je het gevoel wanneer je kind op je knopjes drukt en je triggert tot diep in je lijf?
Wat als we triggers zien als een uitnodiging tot groei?
Wat als we écht luisteren naar wat de emoties die daaruit voortkomen ons vertellen?
Dan zijn onze kinderen ware spiegels en bieden zij ons de mogelijkheid om telkens weer een stukje volwassener te worden.