Rawicka Biblioteka Publiczna to miejsce, gdzie młodzi ludzie szukają wyzwań. To także miejsce - azyl. Tu dzieje się naprawdę bardzo dużo. Można grać w planszówki, słuchać płyt winylowych, a nawet grać na Playstation. To Biblioteka, w której nawet organizuje się dyskoteki.
To nie prawda, że młodzież dziś nie czyta. To opinia nauczycieli którzy zauważają, że młodzież nie czyta lektur. Ale nie znaczy to, że młodzież nie czyta w ogóle! I często łączy tę aktywność ze słuchaniem muzyki.
Płyta „Dark Swing” to dialog między codziennością a katastrofą, między prywatnym głosem a doświadczeniem wspólnym. Teksty autorstwa Izabelli Gustowskiej powstały w okolicy jej 70. urodzin oraz w czasie pandemii. Mają formę współczesnych piosenek, które artystka wykonuje razem z wokalistką Izą Polit.
Płyta jest częścią projektu Hybrydy, który narodził się z wieloletniej współpracy Izabelli Gustowskiej i Patryka Lichoty. Ich pierwszym wspólnym projektem był film „Case of Josephine H.”, po którym powstał cykl wideo-artów.
„Dark Swing” czerpie z ducha swingu – muzyki, która w latach 30. XX wieku była zarówno przestrzenią nieskrępowanej ekspresji, jak i głosem oporu wobec systemów totalitarnych.
Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z Izabellą Gustowską i Patrykiem Lichotą.
W podcaście wykorzystano fragmenty utworów: „Ja Hybryda” i „Świderek” (tekst: Izabella Gustowska, Patryk Lichota, Izabela Polit, muzyka: Patryk Lichota)
Przeczytała ponad 100 lektur szkolnych dla klas 4-6, które obowiązywały po 1989 roku. Jakie są bohaterki tych książek? A może prawie ich nie ma? Aleksandra Korczak swoje wnioski najpierw zebrała w doktoracie, a później w książce „Bezradne i romantyczne. Bohaterki lektur dla szkoły podstawowej” (Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2025 r.).
Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z Aleksandrą Korczak, nauczycielką języka polskiego, etyki i filozofii, ekspertką do spraw lektur szkolnych oraz edukacji antydyskryminacyjnej.
Dobiega końca Rok Olgi Boznańskiej ustanowiony przez Sejm RP. Z tej okazji Muzeum Narodowe w Poznaniu zaprezentowało (prawie) wszystkie obrazy wybitnej malarki, które ma w swoich zbiorach. Niektóre z nich nie były wcześniej pokazywane publicznie. Na ekspozycji możemy zobaczyć obrazy olejne malowane na tekturze, płótnie i papierze z różnych okresów twórczości Boznańskiej – od czasów monachijskich po okres paryski.
„Fenomen malarstwa Boznańskiej polega na mistrzowskim uchwyceniu i oddaniu cech postaci. Pozbawione konturów, wyłaniające się z barwnego tła twarze, są głębokimi psychologicznymi studiami. Także dzięki temu artystka bywa określana malarką dusz” – wyjaśnia Muzeum Narodowe w Poznaniu.
Zapraszamy do wysłuchaniu rozmowy z Kingą Sibilską-Camacho z działu edukacji Muzeum.
Przedmioty na tej wystawie zostały wyłowione z kartonów na pchlich targach, w graciarniach i komisach… Zostały zakupione najczęściej za niewielkie kwoty. Ich poprzedni właściciele zmienili gust, wysprzątali mieszkanie, strych czy garaż, przeprowadzili się lub zmarli… Wystawa „Łowca Asteroidów” w poznańskiej Pracowni Vzory jest połączeniem galeryjnej ekspozycji i stoiska na targu staroci. Dla Romana Romanowskiego szperanie w kartonach jest fascynujące, uzależniające i relaksujące. Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z kolekcjonerem i autorem wystawy!
„Wykształcona aż do włoska pani Dora Mukułowska” – tak mawiano o niej w okresie międzywojennym, podkreślając jej niezwykłe zdolności, wszechstronność i szerokie horyzonty. Teodora (Dora) Mukułowska (1880–1946) to malarka, graficzka, projektantka i działaczka niepodległościowa związana z Powstaniem Wielkopolskim. Urodziła się w Kowalewie pod Pleszewem, w rodzinie ziemiańskiej. Od najmłodszych lat malowała – najchętniej portrety, krajobrazy i martwe natury. W 1904 roku zadebiutowała w Poznaniu i we Lwowie, a później prezentowała swoje prace w Warszawie, Krakowie, Pradze i Paryżu. W 1916 roku założyła własną pracownię – „Wielkopolską Szkołę Malarstwa i Rzeźby”.
Aktywnie działała społecznie i patriotycznie: uczestniczyła w Sejmiku Oświatowym, walczyła o szkołę polską, zaprojektowała pieczęć z orłem w koronie dla Naczelnej Rady Ludowej i współtworzyła wystrój sali obrad Polskiego Sejmu Dzielnicowego.
W czasie Powstania Wielkopolskiego organizowała pocztę polową i wspierała szpitalnictwo PCK.
Po odzyskaniu niepodległości wróciła do twórczości artystycznej – wystawiała swoje prace, ilustrowała podręczniki i projektowała zabawki, które trafiły aż na Wystawę Światową w Nowym Jorku.
Brała udział w zjazdach artystów, współtworzyła kabarety literacko-artystyczne, a po wojnie uczyła rysunku w Gimnazjum Dąbrówki w Poznaniu.
Za swoją działalność otrzymała m.in. Srebrny Krzyż Zasługi, Medal za Wojnę 1918–1921, Medal PCK i odznakę Honorową za Walkę o Szkołę Polską.
Jej warsztat malarski jest dziś wysoko oceniany!* Ile jej prac się zachowało i gdzie można je zobaczyć?
Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z Agnieszką Słupianek-Winkowską, historyczką, nauczycielką, regionalistką, członkinią Klubu Kobiet Ławka Nr 4, który od 2022 roku działa w Pleszewie. Z inicjatywy Klubu w tym mieście odsłonięto niedawno mural upamiętniający Dorę Mukułowską.
*biogram Dory Mukułowskiej zredagował Klub Kobiet Ławka Nr 4
W swojej książce historyczka sztuki zabiera nas do pracowni artystek, które tworzyły na przełomie XIX i XX wieku. Poznajemy okoliczności, w jakich zyskiwały własną przestrzeń do tworzenia. A te nie zawsze były sprzyjające. Bohaterkami książki Karoliny Dzimiry-Zarzyckiej „Własna pracownia. Gdzie tworzyły artystki przełomu wieków” (Wydawnictwo Marginesy) są m.in. Maria Dulębianka, Olga Boznańska, Anna Bilińska, Tola Certowiczówna i Zofia Stankiewicz. Śledząc kolejne adresy, pod którymi tworzyły, poznajemy także różne etapy ich twórczości.
Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z Karoliną Dzimirą-Zarzycką.
W Bibliotece Publicznej Miasta i Gminy im. A. Małeckiego w Obornikach Abigail, Aleksandra, Bartłomiej i Cezary, rozmawiają na temat roli słowa we współczesnym świecie. Jakie słowa są bardziej nośne?Mówione czy pisane?
Młodzi ludzie nie czytają dziś poezji, ale słuchają piosenek. Wiersze za bardzo kojarzą im się z tekstami Mickiewiczaczy Słowackiego. System szkolny działa w ten sposób, że tekstowi przypisuje się jakąś konkretną interpretację, którą każdy uczeń musi sobie przyswoić. To sprawia, że w późniejszych latach życia ludzie mają awersję do poezji, a czasem i książek w ogóle.
Na to w jaki sposób funkcjonujemy w sferze książek, ogromny wpływ mają nasi nauczyciele.
Za nami cztery dni wypełnione rozmaitymi historiami opowiadanymi za pomocą słów, muzyki i efektów dźwiękowych. Festiwal Słuchowisk (25-28.09.2025 r.) wrócił po kilku latach z mocnym programem konkursowym, klasycznym teatrem wyobraźni i formami eksperymentalnymi z całej Polski.
W programie festiwalu znalazło się 7 słuchowisk, które zostały wyłonione w wyniku dwóch konkursów: Open Call’a Na Nową Produkcję oraz Konkursu Na Najlepsze Słuchowisko 2024 roku, w którym jury przyznało Nagrodę Małżowiny i wyróżnienia.
Interaktywnym spotkaniem ze słuchowiskami była instalacja „Lunatic Forest” stworzona przez osoby studenckie kierunku Wiedza o Teatrze i dra Patryka Lichotę. Profesjonaliści w zakresie nagrań studyjnych mogli wziąć udział w warsztatach, podczas których poznali świat dźwięku binauralnego. Co to takiego? Wyjaśniamy w podcaście.
Ostatnim akcentem Festiwalu Słuchowisk było słuchowisko improwizowane w wykonaniu grupy Fonorama, organizatorów festiwalu.
Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z Anną Szamotułą, Marią Marcinkiewicz Górną i Patrykiem Lichotą!
Przedszkolaki z Mieściska rozmawiają o czytaniu w oparciu o książkę „Nie lubię książek. Koniec kropka” Emmy Perry.
Michalinka - bohaterka tej książki nie lubiła książek. Sytuacja była dla niej o tyle niekomfortowa, że wciąż je dostawała: jako prezent na urodziny albo jako nagrody. Aż w końcu wydarzyło się coś, co sprawiło, że Michasia polubiła czytanie.
Kto czyta mieściskom przedszkolakom? Mama i tata.
Fajnie jest, gdy podczas czytania jesteśmy blisko. Czujemy wtedy ciepło i wesołość.
Lubimy , gdy ktoś nam czyta, ale lubimy także gry komputerowe. Gdy gramy za dużo, wówczas mamy jest zła. Bo granie na komputerze nie rozwija tak bardzo naszej wyobraźni jak czytanie książek!
Licealiści z Wronek rozmawiają o szkolnych lekturach, literaturze młodzieżowej i poezji. I o sanah!
Aby przyjemnie czytało się lekturę, należy pozbyć się presji,którą narzuca szkoła. Niektórzy czytają utwory w całości, ale nie skupiają się przy tym na szczegółach. I często po takiejlekturze trudno jest im odpowiedzieć na jakiekolwiek pytanie podczas sprawdzianu. A inni czytają głównie opracowania i wychodzą na tym o wiele lepiej. To bardzo zniechęca do czytania…
Każdy może znaleźć książkę dla siebie!
Ulubione lektury szkolne? „Mały Książę”, „Baśniobór”, „Balladyna”, „Opowieści z Narnii”.
Mickiewicz jest raczej odpychający…
Co zrobić, by odświeżyć kanon szkolnych lektur? Pytanie jesttrudne. Może warto dać uczniom więcej swobody w samodzielnym doborze pozycji do czytania? Może warto byłoby uczniów zapytać o ich potrzeby?
Czym jest literatura młodzieżowa? Na pewno czymś więcej, niż tylko romansem. Dziś półki z tą literaturą wypełnione są powieściami typu „Rodzina Monet”.
Poezję czytamy najczęściej wtedy, gdy trzeba coś wyrecytować na szkolnym apelu. Ale ze wszech miardoceniamy to, co zrobiła sanah, nagrywając płytę z utworami najbardziej znaczących polskich poetów. Nawet jeśli nie lubimy jej muzyki, podoba nam się to, co zrobiła dla poezji.
To rozmowa o tym, jak praca naukowa przeplata się z rodzinnymi historiami. Etnolożka dr hab. Anna Weronika Brzezińska postanowiła uszyć dla siebie wiejski strój poznański. To ubranie, w którym chodziły dziewczyny przyjeżdżające ze wsi do Poznania w poszukiwaniu pracy i lepszego życia od lat 20. XX wieku. Podczas prac nad rekonstrukcją stroju naukowczyni odkryła, że wiejski strój poznański nosiła jej prababka, Marianna. Czym dokładnie jest ten strój? Jakie były losy kobiet, które służyły w zamożnych poznańskich rodzinach? Zapraszamy do wysłuchania rozmowy!
Dr hab. Anna Weronika Brzezińska – etnolożka, rękodzielniczka, krawcowa. Prezeska Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. Wykłada na Wydziale Antropologii i Kulturoznawstwa UAM. Zajmuje się niematerialnym dziedzictwem kulturowym, edukacją regionalną i strojami ludowymi.
Organizują warsztaty kreatywne z tworzenia biżuterii z koralików, toreb ze sznurka czy podstawek gipsowych. Jednak dla Chuliganek Poznanianek ważniejsze od rękodzieła jest zapewnienie bezpiecznej i przyjaznej przestrzeni dla budowania wspólnoty. Nie przez przypadek określają swoje spotkania jako „koło gospodyń miejskich”. Chuliganki tworzą Eliza, psycholożka i Nikola, architektka wnętrz. Skąd się znają? Czego chciały uniknąć na swoich warsztatach? Jak się do nich przygotowują? Zapraszamy do wysłuchania rozmowy!
Przez ponad 20 lat jej życie kręciło się wokół tańca. Do początku tego roku była zawodową tancerką baletową. Na deskach Teatru Wielkiego w Poznaniu wykreowała takie role jak: Kopciuszek, Anna Karenina, Wróżka cukrowa czy Russian Girl. Codziennie trenując ciało, przekraczała własne granice. „Teraz najbardziej zależy mi na tym, by ruch dawał radość i pomagał odnaleźć harmonię między ciałem a umysłem” – deklaruje Marika Kucza. Co robi tancerka po zakończeniu kariery na scenie? Jak wspomina etap edukacji i co powiedziałaby sobie małej? Zapraszamy do wysłuchania rozmowy!
Przedszkolaki z Krzyża Wielkopolskiego rozmawiają o emocjach. Pomaga im w tym książka „Tak wiele we mnie uczuć”.
Czy wszyscy czujemy emocje? Tak!
Smutek też jest nam potrzebny. Bo dzięki temu wiemy, że na czymś albo na kimś nam zależy.
Czy często się złościmy?
Czasem tak. Wtedy na przykład, gdy jesteśmy z rodzicami na zakupach i zobaczymy fajną zabawkę, a rodzice nie chcą nam jej kupić.
A radość po czym poznajemy?
Po uśmiechu!
Czasem jesteśmy smutni, ale każdy ma jakieś woje sposoby na przeganianie smutku. Na przykład poprzez rozmowę lub zabawę.
Te zdjęcia zachwycają subtelnością i wyjątkowością. W Galerii Piekary trwa wystawa „Ewa Rubinstein. Śladami istnienia. Fotografie z lat 1970-1990”. Choć kameralna, to największa prezentacja prac artystki w Poznaniu.
Ewa Rubinstein urodziła się w 1933 roku w Buenos Aires. Do wybuchu II wojny światowej mieszkała z rodzicami w Paryżu, obecnie żyje w Nowym Jorku. Jej matką była baletnica Nela Młynarska, ojcem – pianista Artur Rubinstein, a dziadkiem polski dyrygent, Emil Młynarski. „Fotografie Rubinstein określa się niekiedy jako po prostu ważne, potrzebne – bo pokazują, że codzienność może mieć poetyckie obramowanie” – czytamy w tekście kuratorskim wystawy.
Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z Cezarym Pieczyńskim z Galerii Piekary i Fundacji 9/11 Art Space.
Kartoteka Procesów o Czary — zbiór nazistowskich dokumentów przechowywany w Archiwum Państwowym w Poznaniu stał się inspiracją do stworzenia wystawy „Niemała bieda zdarzyła się była”. Ekspozycja była magisterskim projektem dyplomowym Zosi Sałasińskiej, studentki Kuratorstwa i Teorii Sztuki na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu.
Czym była Kartoteka Procesów o Czary i jak trafiła do Poznania? W jaki sposób kuratorka oraz zaproszeni przez nią artyści i artystki podeszli do tej historycznej materii?
Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z Zosią Sałasińską oraz dr. Julią Wesołowską z Archiwum Państwowego w Poznaniu.
Przedszkolaki z Kępna rozmawiają o emocjach. Rozmowa oparta jest na treści książki „Z nami się nie boisz”. Bohaterowie książki Basia i Jaś bały się cienia, burzy, dentysty i ciemności. A czego boją się przedszkolaki zKępna?
Domowych pająków, jednego konia. I kota. Czy strachodczuwają tylko dzieci?
Oczywiście, ze nie. Mogą go odczuwać dorośli: mama i tata,babcia i dziadek, wujek i ciocia.
Czego mogą bać się dorośli?
Na przykład bać się o dzieci. Że będą niegrzeczne i sobiecoś zrobią.
Strach jest normalna emocją. Jest jedna z wielu emocji.
Ze strachu można się trząść, krzyczeć w poduszkę. Można też krzyczeć na głos!
Co robimy żeby zwalczyć strach? Przytulamy pluszaki.Przytulamy się do innych. Możemy poprosić też innych, aby nas rozśmieszyli.
Teatr to idealne miejsce, aby odkryć siebie! Tak o swojej pasjimówią młode twórczynie z Mosiny.
Chcą pokazywać to, co jest im bliskie. To teatr buntu, ale nie agresji, młodzież niekoniecznie jest brutalna i wulgarna.
A co czytają członkinie Teatru Między Wierszami? Kryminały,poezję, fantastykę. Dzięki różnym gustom mogą wymieniać się książkami.
Czy lubią czytać lektury? Zależy od lektury. Nauczyciele często spieszą się omawiając je. Potrafią w ciągu jednego miesiąca przerobić na przykład „Lalkę” i ‘Zbrodnię i karę”. W zespole jest osoba, która od VIII klasy nie przeczytała żadnej lektury, ale nauczyciele myślą, że jest inaczej.
Jaka jest przyszłość książki? Książka ma przyszłość!
„Międzywierszami” - to zespół teatralny, działający pod kierunkiem AjżanyPrendke.
Młodzież z Krzyża Wielkopolskiego rozmawia o swoich ulubionych lekturach. Co czytają? Na przykład komiksy, w których ciągle się coś dzieje, jest w nich dynamiczna, zobrazowana akcja.
A jakie lektury zapadły im w pamięci? „Akademia Pana Kleksa”, „Lalka”, „Kamienie na szaniec”, „Mały Książę”, „Zbrodnia i kara”, „Dziady”.
Są wśród nich tacy, którzy po prostu nie lubią czytać lektur, bo nie lubią robić czegokolwiek pod przymusem. Uważają, że w wykazie lektur z całą pewnością brakuje pozycji z zakresu fantastyki.
Czym jest literatura młodzieżowa? Trudno o niej coś powiedzieć. Wśród młodzieży są osoby czytające różne rzeczy. Nie da się uogólnić co się do niej zaliczać.
A ostatnie lektury naszych rozmówców to: ”Percy Jackson i Bogowie Olimpijscy” Ricka Riordana, Cykl Demoniczny Petera V. Bretta, Flaw(less) Marty Łabędzkiej.
O tym co warto przeczytać dowiadują się z internetu. Najczęściej przeglądając Facebooka lub Tik-Toka.