Na 106 afleveringen stopt PassiePraat. In de serie ontmoette Henny Beijer Haarlemmermeerders die hem voor zijn microfoon vertelden over hun bevlogenheid voor hun vrijwilligerswerk, beroep, sport, verzameling en politieke ambities. De podcast kende een radioversie met daarin de muziekkeuze van de gast of gasten. Ton van Draanen stelde die samen voor uitzending op MeerRadio op dinsdagavond. Henny monteerde zelf de podcastvariant, die vanaf woensdag via de bekende platformen te beluisteren was.
Zijn nieuwgierigheid naar de verhalen van mensen is zeker niet weggeëbt. In tegendeel, Henny spreekt nog dagelijks mensen aan, benieuwd naar wat zij te melden hebben. Dan weer met microfoon, dan weer met blocknote en pen.
Voor het format van PassiePraat was de rek er naar Henny’s gevoel een beetje uit. En dan moet je stoppen, vindt hij. Voor het concept zichzelf in de weg gaat zitten.
Dus tijd voor de allerlaatste. Een aflevering waarin radiovriend Wim Brik de gespreksleiding eenmalig overneemt en Henny bevraagt. Over zijn passie voor radio maken, zijn herinneringen aan mooie ontmoetingen en of er al plannen zijn voor nieuwe radio-avonturen. Zeg nooit nooit, is het antwoord. Dus wie weet.
Op 9 maart 2025 overleed Dick Nijssen, 83 jaar oud. Transportondernemer, clubman van DIOS, stille kracht achter de oudpapier-ophaal in Nieuw-Vennep. Maar bovenal oprichter en inspirator van Stichting Holland Oekraïne. Luttele weken voor zijn overlijden was PassiePraat bij hem en zijn team van vrijwilligers te gast. Onvermoeibaar wilde hij zijn verhaal best nog eens vertellen. Een verhaal van onbaatzuchtige steun aan een volk in nood en in oorlog.
Als eerbetoon aan Dick Nijssen en als steun in de rug voor zijn missie nu die aflevering van PassiePraat in de herhaling.
Jaarlijks vertrekken gemiddeld 30 afgeladen trailers vol hulpgoederen vanaf een van de vier opslagloodsen van Stichting Holland-Oekraïne richting het oosten. Ze brengen medicijnen, bedden, water, verbandmiddelen, maar ook kleding en schoeisel naar mensen die dat heel goed kunnen gebruiken. Niet alleen door de recente actualiteit van een oorlog; al ruim dertig jaar doen de vrijwilligers van de stichting dat.
Wat ooit ontstond als een eenmalige geste naar een armlastig Pools dorpje, groeide uit tot wat de stichting vandaag de dag, mede dankzij haar meer dan uitstekende reputatie, vanuit Nieuw-Vennep voor elkaar krijgt. Dick Nijssen is erbij vanaf de oprichting.
In deze bijzondere aflevering van PassiePraat vertelden Dick en zijn vrijwilligers over hun onbaatzuchtige betrokkenheid bij het leed en de noden van Oekraïners, over hoe ze aan trailers vol ziekenhuisbedden en tanks drinkwater komen en hoe ze dat veilig daadwerkelijk op de plekken van bestemming weten af te leveren. Het zijn rit voor rit huzarenstukjes.
De roots liggen in Limburg, de doorbraak volgde in Aalsmeer. De familie Boerma is ondertussen toe aan de vijfde generatie in de bloemenwereld. Moeder Jacqueline en zoon Mike bekwaamden zich in de bloemsierkunst. En dan vooral in het lesgeven daarin. Andere zoon Axel beheert de webshop, specifiek gericht op bloemisten.
In het Boerma Instituut volgen cursisten workshops en vakopleidingen tot op drie niveaus. Deelnemers komen vanuit de hele wereld. En die wereld kent Boerma ook. Jacqueline als docente en als jurylid bij nationale en internationale bloemschikwedstrijden. Ook Mike geeft les. Daarnaast reist hij de wereld over om workshops en florale demonstraties te geven. Hij neemt met eigen creaties deel aan wedstrijden. Onlangs won hij de prestigieuze Flower Cup. In het voorjaar van 2026 neemt hij deel aan het Nederlands Kampioenschap.
Voor deze gelegenheid stak PassiePraat eenmalig de Ringvaart over op zoek naar het verhaal achter de liefde voor bloemsierkunst in het Boerma Instituut.
Bomen en politiek. Voor de Vennepse Marlène Hogervorst gaan die twee probleemloos samen. Geboren en getogen in het familiebedrijf De Houtsnip weet ze haast niet beter, dan dat kennis van bomen verder gaat dan louter soorten. Van vader Kees, liefst op de ach tergrond, kreeg ze praktijkkennis mee. De rest vergaarde ze door zich onder te dompelen in boeken en bladen.
En dat deed ze ook toen haar interesse voor politiek was gewekt. Ze las alles wat ze erover kon vinden en voelde zich qua eigen kleur gaandeweg het meest comfortabel bij het Fortuynisme. Zo kwam ze ook terecht bij Forza!, de partij waarvoor ze in de huidige raadsperiode zitting heeft in de gemeenteraad. Burgers van Haarlemmermeer kennen haar en haar partij van de soms wat stevige bewoordingen die ze kiezen. Daarbij erkent Marlène, dat haar emoties haar soms ook wel iets parten spelen. Zeker als het weerloze dieren betreft.
In deze aflevering van PassiePraat, opgenomen terwijl de machines in de hal ernaast volop draaien, vertelt ze over haar passies, over haar drijfveren en over haar politiek ambities. Die, toen ze nog klein was, wel helder waren: minister president worden.
In Nieuw-Vennep, Abbenes en Buitenkaag kennen ze Jan Lange. En Jan Lange kent hun. Pastor Jan Lange. Hij was er 17 jaar lang voor ze in rouw en met trouw. Geboren en getogen in een boerengezin in het Oost-Brabantse Sint Hubert, kreeg Jan, ondanks dat hij de oudste en dus beoogd opvolger was, ruimte om zijn toekomst zelf te bepalen. Hij ging theologie studeren, werd pastoraal werker en belandde uiteindelijk als herder van de parochie Onze Lieve Vrouw Onbevlekt Ontvangen.
Hij bleek een geliefde verbinder tussen mensen, maar ook geloofsgemeenschappen. In oecumenisch verband organiseerde hij allerlei samenkomsten en diensten. Die als afsluiting van de Vennepse Feestweek is de bekendste. Toch besloot hij de laatste jaren van zijn werkzame leven te wijden aan de zielzorg voor gedetineerden in de Penitentiaire Inrichting in Alphen aan den Rijn. Een ervaring overigens, die zijn leven naar eigen zeggen verder verrijkte.
In deze aflevering van PassiePraat Jan Lange op de praatstoel daarover en over hoe hij zijn taak als pastor invulde.
Ze loopt ondertussen al weer de nodige jaren mee in de lokale Haarlemmermeerse politiek. Jeanette Koolmoes, geboren en getogen in Amsterdam, maar inmiddels zo’n 30 jaar Zwanenburgse in hart en nieren. Ze kwam met de lokale politiek in aanraking toen ze zich sterk maakte voor het open houden van een zorginstelling voor ouderen in haar dorp. Het virus greep haar en liet haar niet meer los. Ze sloot zich aan bij HAP, Haarlemmermeerse Aktieve Politiek, dat al geruime tijd vaste coalitiepartner is in de polder. Tot het in de fractie voor haar ging wringen. Maar stoppen met volksvertegenwoordiging wilde ze zeker niet.
Jeanette ging verder als Lid Koolmoes. In die rol voelde ze zich met de dag meer gesterkt om op het zelfgekozen pad door te gaan. Een pad waarop nuchterheid en transparantie de koers bepalen. Met Hart van Haarlemmermeer gaat e meedoen aan de gemeenteraadsverkiezingen in maart 2026. Wat drijft haar, waarom wil iemand dit? En waarom een eigen partij, als er ook andere opties zijn? PassiePraat ging op de koffie in Zwanenburg en trof er een even vastberaden en gemotiveerd als gepassioneerd gemeenteraadslid aan, dat nog lang niet klaar blijkt te zijn met haar opdracht.
Hij wilde boer worden, net als zijn vader die werkte bij de vermaarde boerderij van Van Wees. Dat zat er niet in. Dus moest de jonge Jan Schrama iets anders. Het werd, na de HBS, de kweekschool en het vervullen van zijn militaire dienstplicht het onderwijs. Hij zou nooit meer iets anders doen. Korte tijd in Buitenkaag, daarna tientallen jaren in Nieuw-Vennep. Hij werd één met zijn dorp, heeft grote moeite om er uit te gaan. En hij werd Mister DIOS.
Jan speelde lang in het eerste, daarna vele jaren bij de veteranen en vervulde ondertussen allerlei bestuursfuncties bij de geelhemden. Het liefst werkt hij met de jeugd. Niet verwonderlijk trouwens, dat honderden eertijds zesdeklassers en later groep achters bij DIOS hun eerste wedstrijdjes speelden. Ze gingen allemaal met hem op kamp, speelden allemaal het oliebollentoernooi en vierden ook allemaal de Boerenkoolfuif.
Anno 2025 heet het plein voor zijn Antoniusschool het Meester Jan Plein. En het complex van DIOS Sportpark Jan Schrama. Waarmee de inmiddels tachtigplusser de eer krijgt die hij namens meerdere generaties Vennepers. In deze aflevering van PassiePraat fragmenten van zijn levensverhaal. Eigenlijk een dik boek waard.
Hij is dan wel import in Vijfhuizen, Rob van Haaster is niet meer weg te denken uit het Ringvaartdorp. Niet vanwege zijn imposante bollenteeltbedrijf aan de Spieringweg. En niet vanwege zijn bemoeienis met de plaatselijke voetbalclub DSOV. Hij speelde er immers zelf en is tegenwoordig vooral druk met sponsoring. Een taak die hem wel is toevertrouwd, want tekst heeft hij wel. En een netwerk trouwens ook.
Lang geleden streek de in De Zilk geboren telg uit een bollentelersgeslacht neer in de polder, omdat hij andere rassen wilde telen dan zijn vader. Het kostte heel wat jaren voor de omgekeerde poldergrond voldoende goed met het onderliggende duin- en zeezand was vermengd. Goed genoeg om er verschillende tulpenrassen te telen, zoals de Bania Luka, de Crystal Star en de Oranje Emperor. Daarnaast teelt hij hyacinten- en narcissenbollen en in toenemende mate snijhyacinten. Er zijn grootse plannen om dat uit te bouwen, ook letterlijk aan de Spieringweg.
In deze aflevering van PassiePraat het verhaal van een bevlogen agrarisch ondernemer. Over zijn bollen, over velden dichtbij en heel ver weg, over het familiegevoel met zijn broer en kinderen in de zaak. En over agrarisch ondernemen, soms tegen de wind in.
Ontstaan in de jaren dertig van de vorige eeuw in Buitenkaag, door de aanleg van de Schiphollijn noodgedwongen verkast naar Lisserbroek en sindsdien verankerd in de lokale gemeenschap daar. Voetbalvereniging Kagia. Anno 2025 met zo’n zeshonderd leden en een selectie, spelend in de tweede klasse en bloeiende club. En die groei is er nog niet uit, want Lisserbroek zal op termijn verdubbelen in inwonertal.
Elbert Hulsbos is voorzitter van de vereniging, die met hulp van de KNVB en Sportfondsen een vooruitstrevend bestuursmodel implementeerde. Daarin speelt Mark Scholte een belangrijke rol op voetbaltechnisch vlak. Het duo doet zijn vrijwilligerswerk met de nodige passie. En juist door dat werkbare organisatiemodel kunnen ze dat doen, zonder hun vrije tijd compleet in te hoeven leveren. Daarover, over hun liefde voor het oranje shirt en over normen en waarden in het voetbal in deze aflevering van PassiePraat een open en boeiend gesprek.
Ze zijn wereldberoemd in Abbenes en omgeving. John en Erica van den Berg. Hij is al heel lang actief in de dorpsraad en gangmaker achter de lokale Oranjevereniging. Zij bestiert zo’n beetje net zo lang als beheerder het dorpshuis. Onlangs vierden ze hun robijnen huwelijksfeest, natuurlijk in dat dorpshuis en natuurlijk in het oranje. Het was immers de dresscode. En ook de zaal was ermee behangen.
Dat oranje zit diep bij het stel. Want naast al die drukte voor de lokale gemeenschap zijn ze verwoed aanhangers van het Nederlands elftal. Thuiswedstrijden bezoekt John steevast met een of meer van zijn zoons. Naar uitwedstrijden gaan ze altijd samen. Stedentrips zijn het, meestal een dag of vier. Ze zijn gewaardeerd lid van Ons Oranje en maken dankzij hun trouw aanspraak op gespaarde loyaliteitspunten die weer zorgen voor tribunekaarten. Ze treffen er gelijkgestemden, dat wil zeggen: John de voetballiefhebbers, Erica de vrouwen voor sociale chit-chat.
Geboren en getogen in Noordwijkerhout was Bert den Elzen al op jonge leeftijd bezig met en vooral voor de mensen in zijn omgeving. Zijn vriendjes konden op hem rekenen als het ging om verbinden en sociale rechtvaardigheid. Iedereen moest gewoon mee kunnen doen. Punt. En waar hij vond, dat er wel wat te verbeteren was, verhief hij zijn stem. Niet langs de lijn, maar daar waar het zin had: in ondernemingsraden, binnen de vakbond en in de gemeenteraad.
Hij werkte lang bij de NS, maar kwam later terecht in het maatschappelijk werk. Daar waar hij zich als een vis in het water voelde. Binnen werkgever MeerWaarde liet hij opnieuw van zich horen, terwijl hij ondertussen ook raadslid was geworden voor de PVDA. Als beheerder van het wijkgebouw Linquenda was hij de gangmaker achter nieuwe initiatieven. Hij is nog steeds betrokken bij de organisatie van de Avondvierdaagse in zijn Nieuw-Vennep, is actief voor de voedselbank en voorzitter van de Belangengroep Gehandicapten Haarlemmermeer. Bert den Elzen, gepassioneerd mensen-mens.
Ad Jan Altevogt werkte vele jaren op de luchthaven Schiphol, zat op de kleine toren, was havenmeester en reed na zijn pensionering nog vele malen aan kop van de sneeuwploeg, die banen en platformen schoonveegde. Hij is vervlochten met de luchtvaart. Maar niet alleen door zijn werk. Ad Jan is fanatiek vliegtuigspotter. Zijn verzameling van negatieven, foto’s en dia’s van zowel militaire vliegtuigen als zakentoestellen en verkeersvliegtuigen overschrijdt ruim de miljoen stuks.
Het begon lag geleden op het oude Schiphol. Vanaf de promenade op het toenmalige stationsgebouw fotografeerde hij zijn allereerste toestellen. Nauwkeurig hield hij in een zaknotitieboekje de registraties en types bij. Dat boekje heeft hij nog steeds. En die eerste camera ook. Tegenwoordig fotografeert hij digitaal en werkt hij met een speciaal voor hem ontworpen softwarepakket zijn verzameling bij. Een verzameling die blijft groeien, want meerdere keren per jaar reist hij af naar luchthavens en vliegshows op zoek naar wat hij nog mist. Over een passie gesproken.
Hij rijdt al 33 jaar op de touringcar, want, voor alle duidelijkheid, een bus mogen we zijn domein op wielen niet noemen. Paul Rijkse is verknocht aan zijn vak, dat hem met zijn gasten op de meest uiteenlopende plekken in binnen- en buitenland brengt. De ene dag zijn het korte pendeltripjes tussen Schiphol en een hotel of conferentieoord, de andere dag stuurt hij naar een voormalig Oostduits eiland of Giethoorn.
Geen dag is hetzelfde achter het stuur van de luxe Mercedes Tourismo, een model met een aanschafwaarde van ruim drie ton. Natuurlijk steken files op het overvolle Europese wegennet nog wel eens een vervelende spaak tussen de wielen, maar zijn humeur blijft onaangetast. Hij heeft het mooiste beroep van de wereld, ontmoet de meest bijzondere mensen, die op zijn stuurmanskunst en zijn klantvriendelijkheid kunnen rekenen. Het zijn de ingrediënten voor een boeiende ontmoeting in deze aflevering van PassiePraat.
Nederland telt 1,8 miljoen mensen met een handicap. Voor deze mensen is sporten niet altijd vanzelfsprekend. Fonds Gehandicaptensport ondersteunt sportorganisaties zonder winstoogmerk. Immers, iedereen met een handicap moet, dicht bij huis, de mogelijkheid krijgen om te kunnen sporten. Nike Boor is directeur van het Fonds. En dat al vele jaren. Hij stapte over vanuit de accountancy. Hij wilde namelijk iets in de sport gaan doen. Een familielid tipte hem over de bijzondere vacature.
Anno 2025 leidt hij nog altijd vol passie en betrokkenheid de organisatie die zo’n 20 FTE omvat en die opereert vanuit Badhoevedorp. Geen baan van honderd in een dozijn. En zo vult hij zijn werk ook niet in, vertelt hij in deze aflevering van PassiePraat. Een boeiend gesprek over integratie, de ambitie om kenniscentrum te zijn op het gebied van specifieke sporthulpmiddelen en de altijd voortdurende behoefte aan geld om zijn missie te laten slagen.
Want, zegt Boor: ‘Sport en bewegen voor mensen met een beperking moet niet alleen toegankelijk, maar ook aantrekkelijk en uitdagend worden. Onze ambitie is om sport en bewegen voor mensen met een beperking in 2030 vanzelfsprekend laten zijn.’
Op weg naar zijn pensionering laat journalist Wim Wegman Haarlemmermeer opnieuw een serie onderhoudende vertellingen na. In het Haarlems Dagblad verschenen in de voorbije maanden immers tal van in bloemrijke taal geschreven verslagen van zijn wandelingen door en rond de kernen van de gemeente.
Opnieuw, want van zijn hand verschenen in het verleden vele waarnemingen van zijn tochten onderweg, toen langs de overblijfselen van de spoorlijnen die ooit de polder doorkruisten. De verhalen werden gebundeld in een serie van in totaal vijf rijk geïllustreerde boeken met de titel Sporen, 1 tot en met 5.
Wie zijn naam niet verbindt met die uitgaven en artikelen, herkent hem wellicht anders wel van zijn artikelen vanuit de lokale Haarlemmermeerse politiek. Scherp, met aandacht voor de menselijke kant van het nieuws, maar altijd in balans dankzij consequent ingepast wederhoor.
Dat scherpe kleurt ook zijn toon als hij praat over de manier waarop de gemeente Haarlemmermeer omgaat met haar monumenten. Zo maakt hij zich, gesteund door MeerHistorie, met name sterk voor behoud van het stationnetje bij Rozenburg, dat verpaupert en dreigt om te vallen. Wie deze aflevering van PassiePraat beluistert ontdekt waarom hem dit zo aan het hart gaat.
Een broekie was hij nog toen hij zijn eerste voorzichtige schreden zette op het pad van radiomaker. Dat was in de studio van MeerRadio in Hoofdorp. Als verlegen tiener sloot Bas Scharwachter schoorvoetend aan bij het team vrijwilligers op MeerSport. Een iconisch programma, dat lokaal en regionaal geschiedenis schreef, niet in het minst door de brutale en eigenzinnige aanpak van Bas en zijn partner in crime Rick Middel.
Van de verlegen redacteur van toen is tegenwoordig nog maar weinig meer herkenbaar. Via stages bij onder meer NOS Studio Sport en freelance werk voor House of Sports, belandde de student van de School voor Journalistiek bij NU.nl waar zijn stage hem uiteindelijk een vaste aanstelling opleverde. Anno 2025 is Bas regelmatig te zien en beluisteren als duider in Explainer video’s, die hij zelf opneemt en monteert. Nog bekender is hij van de podcastserie De Boordradio, geheel gewijd aan de formule 1. Van zichzelf overigens ook een succesformule, want er zijn zelfs drukbezochte theaterversies van.
In PassiePraat het enthousiaste verhaal van een jochie, dat in groep 3 zei Mart Smeets te willen worden, maar die tegenwoordig zowel het Songfestival, het slagveld als autosport op zijn journalistieke palmares heeft staan.
Wie luchtvaartmuseum Aviodrome op vliegveld Lelystad bezoekt kan niet om haar heen: de Boeing 747-206BM (SUD) met registratie PH-BUK. Het was de laatste vliegende 747 Classic in dienst bij KLM. Geleverd in 1978, voorgoed geparkeerd in 2004. De laatste gezagvoerder op de ‘Louis Blériot’ was Ronald Dijkstra.
Al op jonge leeftijd werd hij gegrepen door het vliegvirus. Dat gebeurde, toen hij als veertienjarige voor het eerst in een Fokker F27 stapte op weg naar zijn vakantiebestemming Jersey. Amper twee jaar later, het is dan 1972, boekt hij zijn eerste vliegles. Privé, betaald van het geld dat hij bijverdiende als hulpje van zijn vader die persfotograaf was. Ronald behaalde op de officiële luchtvaartopleiding van KLM de vereiste certificeringen om te mogen vliegen bij NLM Cityhopper. Zijn eerste kist? De Fokker F27.
Vele decennia lang loodste hij duizenden passagiers veilig over land en over zee, zich ondertussen gepassioneerd verdiepend in de luchtvaarthistorie. Vooral de pioniers boeien hem. Inmiddels is hij met pensioen, maar de hobby laat hem niet los. Hij is onder meer lid van de Luchtvaartgroep binnen Meer Historie, een groep enthousiastelingen die zich bezighouden met verleden en heden van de luchtvaart.
Het ligt er heus, het tweede vliegveld in Haarlemmermeer buiten Amsterdam Airport Schiphol. Het is de vliegweide van de Hoofddorpse Luchtvaart Club, kortweg HLC. Vrijwel elke avond en zeker in de weekenden vliegen enthousiaste modelpiloten er met hun al dan niet zelfgebouwde radiografisch bestuurde toestellen rond.
Het lokale vliegverkeer zit ze daar in Abbenes langs de A44 niet dwars. Plannen voor een flinke uitbreiding van het aantal windmolens wel. En het is niet voor het eerst dat er dreiging is; de club kwam in de zuidelijke polder terecht omdat het voormalige veld moest wijken voor de uitbreiding van Schiphol.
Didier Orliaguet verdient als Ground Engineer en B1 Instructeur zijn brood bij de KLM, en bouwt en vliegt in zijn vrije tijd schaalmodellen bij de HLC. Hij is zeer ervaren en fungeert als vraagbaak voor leden. Onder wie de pas 13 jarige scholier Storm Hamburger. De jongeling vliegt indoor en werd in februari Nationaal Kampioen F3P Kunstvliegen. Zijn techniek, precisie en concentratie vallen op, zijn gedrevenheid al evenzeer.
In deze eerste aflevering van PassiePraat in het derde seizoen vertellen beide vliegers over hun fascinatie voor de modelvliegsport en over de club, waarmee ze zich nauw verbonden voelen.
Kijkend naar de toekomst zag geboren en getogen Venneper Dirk Molenaar voor zichzelf vier opties: het agrarische familiebedrijf voortzetten, gangmaker als kastelein worden, de hamer hanteren als veilingmeester of in de makelaardij stappen. Hij begon met het eerste, werkt nu al weer vele jaren als het laatste en is als vrijwilliger altijd te porren voor beide andere. Wie in zijn omvangrijke lokale en regionale netwerk ook een beroep op hem doet – van het Adamas Inloophuis en tot de Vrienden van het Spaarne Gasthuis – Dirk Molenaar draaft op. Het hele dorp kent Dirk.
Molenaar woont in ‘De Kleine Vennep’, gelegen aan de Hoofdweg Westzijde. De boerderij dateert uit circa 1928. Het is een zogeheten kop-rompboerderij: de kop is het woonhuis, de romp wordt gevormd door de grote schuur. De boerderij is een Rijksmonument. De agrarische hectaren rondom de boerdrij ondergaan de laatste jaren een metamorfose. Landgoed Kleine Vennep heeft zich ontwikkeld tot een cultureel en sociaal centrum binnen PARK21. Het landgoed organiseert regelmatig evenementen en biedt educatieve programma’s gericht op natuur en milieu.
In deze aflevering van PassiePraat vertelt Molenaar openhartig over zijn leven, zijn ambities met het landgoed en zijn hechte verbondenheid met Nieuw-Vennep, haar inwoners en ondernemers. En dus blijft ook de zwarte bladzijde daarin, het dodelijke ongeluk met de platte kar achter zijn trekker, niet onbesproken.
Als iets Haarlemmermeer en de Haarlemmermeerders typeert, dan is het wel, dat ze in staat zijn geweest en nog zijn het onmogelijke mogelijk te maken. Een woeste binnenzee temmen en er met ruim 150.000 mensen gaan wonen en werken. Er een wereldluchthaven bouwen. Maar ook: ongekend shinen op het wereldkampioenschap synchroonzwemmen.
Niet onlogisch dus, dat de inrichters van het nieuwe Cruquius Museum dat spoor hebben gevolgd toen het verhaal van Haarlemmermeer in de nieuwbouw moest worden verteld. Ruim 20 jaar na de eerste pentekeningen staat het paviljoen er, verbonden met stoomgemaal Cruquius en met het gerenoveerde theehuis. Al die jaren was directeur Elise van Melis bij het proces betrokken. Een megaklus die ze, gedreven door idealisme en ambitie, heeft geklaard. Dinsdag 10 juni opent Commissaris der Koning Arthur van Dijk het museum.
In deze aflevering van PassiePraat – de laatste van dit seizoen – spreekt Henny Beijer met Elise en met rondleider en gemaal-stoker Wico de Vries over de weg naar de nieuwbouw, over de opzet van het museum en over wat bezoekers mogen verwachten.