Θεματική μήνα: Dario Argento – Giallo. Συνεχίζουμε τη βουτιά μας στον κόσμο του Argento με το Phenomena (1985), μια από τις πιο παράξενες και διχαστικές ταινίες του. Εδώ ο Argento αφήνει το καθαρόαιμο giallo να μολυνθεί από υπερφυσικά στοιχεία, έντομα, παραμυθένια λογική και μια σχεδόν dreamlike αφήγηση που κινείται με τους δικούς της κανόνες.
Μιλάμε για το πώς το Phenomena μοιάζει ταυτόχρονα αθώο και σκοτεινό, για την Jennifer Connelly σε έναν ρόλο-σύμβολο, για τη μουσική που πηδά από Goblin σε metal χωρίς προειδοποίηση, και για το πώς η ταινία χτίζει ατμόσφαιρα περισσότερο με εικόνες παρά με λογική συνοχή. Φυσικά, δεν παραλείπουμε το χαρακτηριστικό dubbing και το πόσο επηρεάζει την εμπειρία.
Και επειδή πλέον το κάνουμε συστηματικά, μετράμε και εδώ πόσο Dario Argento είναι το Phenomena. Πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και ελάτε σε ένα επεισόδιο που πάει το giallo σε πολύ περίεργα μονοπάτια.
Θεματική μήνα: Φιλμογραφία Dario Argento
Συνεχίζουμε δυναμικά με τον αγαπημένο μας Ντάριο Αρτζέντο, και σήμερα έχουμε μια από τις καλύτερες ταινίες του. Το Tenebre ήταν η προσπάθεια του Argento να επιστρέψει στις giallo ρίζες του μετά το Suspiria και το Inferno, αλλά επειδή είναι ο Argento, το έκανε με το δικό του τρόπο. Βάζοντας περισσότερο αίμα και πιο graphic images, σε συνδυασμό με ένα iconic score από Massimo Morante,
Fabio Pignatelli και Claudio Simonetti, πετυχαίνει να φτιάξει ένα καταπληκτικό giallo που παίρνει τη θέση του πολύ ψηλά στη λίστα με τη φιλμογραφία του. Γι'αυτό πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και απολαύστε το Tenebre!
Θεματική μήνα: Dario Argento – Giallo.
Ξεκινάμε τη νέα θεματική των The DutchXploiters με το The Bird with the Crystal Plumage (1970), την ταινία που σύστησε τον Argento και έβαλε τις βάσεις για ό,τι θα ακολουθούσε στο giallo. Μιλάμε για το στιλιζαρισμένο μυστήριο, τις έντονες χρωματικές αντιθέσεις, τη βία που γίνεται αισθητική και τη σημασία του βλέμματος, της μνήμης και της παρατήρησης.Στεκόμαστε και στο χαρακτηριστικό dubbing της εποχής, πώς επηρεάζει την αίσθηση της ταινίας και πώς έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της giallo εμπειρίας. Παράλληλα, εγκαινιάζουμε και εδώ το μέτρημα: πόσο Dario Argento είναι τελικά αυτή η πρώτη του ταινία; Ανοίγουμε τα κουτάκια, βλέπουμε πόσα από τα γνωστά του μοτίβα υπάρχουν ήδη και συγκρίνουμε με τις υπόλοιπες ταινίες του που εξετάζονται. Πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και ελάτε μαζί μας στην αρχή ενός giallo ταξιδιού που μόλις ξεκίνησε.
6 Δεκεμβρίου σήμερα και επιλέξαμε να κάνουμε κάτι ξεχωριστό. Το La Haine κλείνει φέτος 30 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε, και η αλήθεια είναι πως δυστυχώς παραμένει relevant μέχρι ακόμα. Το αριστούργημα του Matthieu Kassovitz μας μιλά για τη βία, και το ρητό "η βία γεννάει βία". Από το θέμα που καταπιάνεται, το οποίο είναι ακόμα επίκαιρο, την επιλογή να είναι ασπρόμαυρο, τις εκπληκτικές ερμηνείες, αλλά και αψεγάδιαστη σκηνοθεσία και κινηματογραφία του, το La Haine τριάντα χρόνια μετά παραμένει ένα αριστούργημα που είναι εκεί να μας θυμίζει ότι μπορεί τα χρόνια να έχουν περάσει, αλλά η κατάσταση ποτέ. Ξαναδείτε λοιπόν το La Haine στο Cinobo.
Θεματική: Φιλμογραφία Γκασπάρ Νοέ
Φτάσαμε λοιπόν στο τέλος αυτού του ταξιδιού με τον Γκασπάρ Νοέ, και προφανώς κλείνουμε με την τελευταία του (μέχρι σήμερα) ταινία, το Vortex. Μια ταινία που για πολλούς λόγους δε θυμίζει καθόλου ταινία Νοέ. Ήταν σα να περίμενε τόσα χρόνια, να φτάσει προς το τέλος της η φιλμογραφία του, ώστε να καταπιαστεί με κάτι το οποίο ούτε θα σοκάρει, ούτε θα είναι controversial. Αντ'αυτού επέλεξε να πει μια απλή ιστορία για ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, υποδυόμενοι από τους Dario Argento και Françoise Lebrun, με την τελευταία να πάσχει από άνοια. Μια κατά κάποιο τρόπο τρομακτική ιστορία για άλλη μια φορά, με τον Γκασπάρ Νοέ να μιλά για τον τρόμο του να χάνεις το μυαλό σου. Κλείνοντας, συζητάμε το τι εστί Γκασπάρ Νοέ, το πόσο σημαντικός είναι για το σινεμά, αλλά ταυτόχρονα και τα αρνητικά του που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε. Τέλος, δίνουμε και ένα ranking των ταινιών του. Πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥΛ ΜΙΟΥΛ σας και απολαύστε το Vortex.
Θεματική μήνα: Φιλμογραφία Gaspar Noe.
Σε αυτό το επεισόδιο των the DutchXploiters, μιλάμε για το Enter the Void (2009) και βγαίνουμε από την αίθουσα περισσότερο ζαλισμένοι παρά συγκινημένοι. Η διάρκεια τεντώνεται χωρίς σαφή λόγο, η αφήγηση χάνει παλμό όταν ο πρωταγωνιστής βγαίνει τόσο νωρίς από το κάδρο, κι όσο προχωρά το φιλμ η υπομονή δοκιμάζεται. Στο φινάλε, τα τελευταία είκοσι λεπτά βουτάνε σε μια αυτάρεσκη σήραγγα με ασταμάτητες σεξουαλικές σκηνές και αυθαιρεσία που εξαντλεί. Ναι, υπάρχουν 2-3 στιγμές που μαγνητίζουν και μερικά τεχνικά κόλπα που αξίζουν αναφορά, αλλά συνολικά μιλάμε για έργο που απευθύνεται σε πολύ συγκεκριμένη μερίδα κοινού.
Και επειδή μετράμε πλέον πόσο “Gaspar Noe” είναι κάθε ταινία του, τη βαθμολογούμε στα 10. Πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και ελάτε.
Θεματική: Φιλμογραφία Γκασπάρ Νοέ
Ελπίζουμε να κάνατε ένα διάλειμμα από το Irreversible και να γεμίσατε τις μπαταρίες σας, γιατί θα το χρειαστείτε. Climax λοιπόν, αυτή τη φορά. Μια ταινία για την ομορφιά του να χορεύεις, αλλά και για τον εφιάλτη να μην έχεις τον έλεγχο του εαυτού σου όταν έχεις κάνει LSD. Εδώ είναι που έρχονται όλα τα συστατικά που συνθέτουν μια ταινία Γκασπάρ Νοέ τεχνικά και τελειοποιούνται. Μονόπλανα, Dutch angles, tracking shots, απίστευτη παλέτα χρωμάτων, πολύ κόκκινο και πράσινο, και πάνω απ'όλα παράνοια. Πάρτε μια βαθιά ανάσα και απολαύστε το Climax!
Θεματική: Φιλμογραφία Γκασπάρ ΝοέΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Η ταινία περιέχοει ακραίες, σοκαριστικές σκηνές, συμπεριλαμβανομένης σεξουαλικής βίας. Συνεχίστε με δική σας ευθύνη.Θεματική μήνα: Φιλμογραφία Gaspar Noe. Σε αυτό το επεισόδιο των DutchXploiters εξετάζουμε το Irreversible (2002). Μια ταινία που χαρακτηρίζεται από τηνανάποδη αφήγηση, την ζαλιστική κάμερα, τα μακροσκελή μονοπλάνα, το επιθετικό sound design της και τους Cassel–Bellucci–Dupontel στα κόκκινα. Αναλύουμε πώς αυτά χτυπάνε στη φυσιολογία του θεατή και αποδομούμε τις πιο αμφιλεγόμενες σκηνές.Και επειδή πλέον μετράμε πόσο Gaspar Noe είναι κάθε ταινία, ανοίγουμε τα κουτάκια μας (Μονοπλανα, ναρκωτικά, γυναικεία βία, γυμνό, κ.ά.) και τη βαθμολογούμε στα 10.
Άλλο ένα Halloween λοιπόν, άλλο ένα σπέσιαλ επεισόδιο. Το Trick 'r Treat με τα χρόνια κέρδισε τη θέση της σαν μια go to Χαλλοουίν, κυρίως με την ατμόσφαιρά της. Παντού κολοκύθες, λυκάνθρωπο, βαμπίρ, κρίπι παιδάκια, και απλά παιδάκια που βγαίνουν στους δρόμους για κέρασμα ή φάρσα. Από αυτή την περιγραφή θα έλεγε κανείς ότι είναι η ιδανική ταινία να δεις. Στην πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα καθώς η ταινία έχει μονάχα αυτά και τίποτα άλλο. Για κάποιους μπορεί να είναι αρκετό. Για κάποιους όχι. Η ταινία του Michael Dougherty είναι μια horror movie για παιδιά. Όπως και μια άλλη μετέπειτα ταινία του, το Crampus. Σας αφήνουμε λοιπόν να αποφασίσετε εσείς για το αν αξίζει τη φήμη της ή όχι. Πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και απολαύστε το Χαλλοουίν!
Θεματική: Φιλμογραφία Γκασπάρ Νοέ
Δεύτερη ταινία Γκασπάρ Νοέ λοιπόν, και αποφασίσαμε να βάλουμε λίγο χρώμα και λίγο σεξ σε αυτό το podcast. To Love του 2015 είναι άλλη μια controversial ταινία από τον αγαπημένο μας Αργεντινό. Αυτή τη φορά όχι επειδή σοκάρει με τις ακραίες και βίαιες σκηνές του, αλλά λόγω του πόσο γυμνό μπορεί να μπει σε μια ταινία. Σε αυτή τη θεωρητική ερώτηση ο Γκασπάρ απάντησε "ΝΑΙ". Μια ταινία που σίγουρα κάτι έχει να πει, σίγουρα μιλάει για τον έρωτα και την απόγνωση, αλλά ταυτόχρονα έχει και το μεγάλο "ΕΓΩ" του καταλήγει να είναι self-indulgent. Από τεχνικής άποψης θα μπορούσε άνετα να διδάσκεται σε σχολές κινηματογράφου για την εικόνα της και την κινηματογραφία της. Ταυτόχρονα όμως χάνει το δρόμο της και καταλήγει να γίνεται exploitation...
Πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και love or hate το Love.
Θεματική μήνα: Φιλμογραφία Gaspar Noe
Ξεκινάμε λοιπόν με κάτι διαφορετικό αυτή τη φορά. Θεματική πάνω στη φιλμογραφία συγκεκριμένου σκηνοθέτη. Gaspar Noe λοιπόν. Ο αργεντινός που σπούδασε κινηματογράφο στη Γαλλία και αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα. Με ταινίες που έχουν σοκάρει, με ταινίες που έχουν αφήσει το στίγμα τους με το πόσο ωμές είναι μερικές φορές, αλλά και ότι συνεχώς επιλέγει να θίγει ταμπού τον κάνουν έναν πολύ ξεχωριστό σκηνοθέτη, love him or hate him. To I Stand Alone είναι μια ταινία. Με ένα φινάλε που έχει μείνει χαραγμένο, και ιδέες και στυλ που μετέπειτα θα ταυτίζονταν με το όνομά του. Πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και απολαύστε το ξεκίνημα στην ωδή του Gaspar Noe.
θεματική μήνα: Jaws exploitation
Φτάνουμε λοιπόν στο τέλος της θεματικής και δε θα μπορούσαμε να κλείσουμε με άλλη ταινία. Το 1975 ο Σπίλμπεργκ αποφάσισε να αλλάξει το σινεμά μια για πάντα. Όρισε το τι σημαίνει blockbuster, έδειξε ότι μια ταινία μπορεί να πάρει wide release και να κόψει αμέτρητα εισιτήρια, να βγάλει στην επιφάνεια το φόβο των ανθρώπων για τους καρχαρίες, αλλά πάνω απ' όλα να φτιάξει μια ταινία που στέκεται μέχρι και σήμερα και it is as close to a perfect movie you can get. Οπότε πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και απολαύστε το Jaws, μιας και είναι η 25η επέτειός του.
Κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα από τις ταινίες που exploitαρανε το Jaws και ασχολούμαστε με μια μικρού μήκος ταινία φαντασίας. Απολαύστε την κουβέντα με τον Βαγγέλη, ο οποίος είναι βοηθός σκηνοθέτη στη μικρού μήκους ταινία "Ο Άρρωστος 1789" από την Ειρήνη Καραγκιοζίδου.
Συνέχεια λοιπόν, στη θεματική ταινιών που έκαναν exploit την επιτυχία του Jaws, και αυτή τη φορά έχουμε δύσκολη ταινία. Και όχι επειδή έχει graphic violence ή είναι σκληρό το περιεχόμενό της, αλλά επειδή υπάρχει φόβος να σε πάρει ο ύπνος όσο τη βλέπεις. Μιλάμε λοιπόν για το Alligator του 1980. Δεν έχουμε πολλά να πούμε στην περιγραφή, γιατί δεν είχαμε και τίποτα να πούμε στο επεισόδιο. Αυτό είναι το επεισόδιο. Δεν έχουμε κάτι παραπάνω. (Ξανα)δείτε το Jaws για να προετοιμαστείτε κατάλληλα για το επόμενο.
Συνεχίζουμε λοιπόν, δυναμικά (ίσως και όχι), με μια ταινία σταθμό για την ιστορία του κινηματογράφου, σταθμό τρόμου. Mega Piranha λοιπόν. Φτάσαμε σε αυτό το σημείο. Πρώτη ταινία του studio Asylum που καταπιανόμαστε ως podcast, και δυστυχώς όχι η τελευταία. Αυτό το διαμάντι που ανήκει στην εξαιρετική κατηγορία jawsexploitation είναι εδώ να σας προσφέρει μιάμιση ώρα απόλαυσης και γέλιου. Μαζευτείτε σε σπίτι, πάρτε άπειρες μπύρες και ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ και απολαύστε το φαινόμενο που είναι Mega Piranha!
Νέο μήνας, νέα θεματική! Μετά από ένα απαραίτητο καλοκαιρινό διάλειμμα, οι TheDutchXploiters επιστρέφουν με μια ταινία σταθμό στην καριέρα της αγαπημένης Jennifer Lopez, αλλά και όχι μόνο. Αναφερόμαστε στο Anaconda (1997) του εξαίρετου Luis Llosa. Βλέποντας το Anaconda συζητάμε για την αδυναμία της ταινίας όσον αφορά το cast, το οποίο σώζει στο 90' ο Jon Voight με την οσκαρική του ερμηνεία (ή και όχι). Βλέπουμε τα αδιανόητα ακριβά CGI της δεκαετίας του 90, που δεν γέρασαν και με τον καλύτερο τρόπο, αλλά και το ποσό πιο gory μπορούσαν να είναι τότε ταινίες που είχαν μόλις PG13. Όπως πάντα, μην ξεχάσετε να μας ακολουθήσετε στο Instagram, για να λαμβάνετε νέα για καινούργια επεισόδια.
Άλλη μία ελληνική ταινία. Και δε θα μπορούσε να είναι μια από τις πιο γνωστές και cult ταινίες για το ελληνικό κοινό, το Σπιρτόκουτο. Τι να πρωτοπείς για αυτή την ταινία. Ατάκες που έχουν μείνει, όπως συμβαίνει με όλες τις ταινίες του Οικονομίδη. Πολύς ιδρώτας, πολλές φωνές, πολύς ιδρώτας, πολλή λέζα, και πάνω απ'όλα πολύς ιδρώτας. Ο Οικονομίδης έχει πει ότι ήθελε να κάνει μια ταινία που να απεικονίζει μια μέρα καλοκαίρι στον Κορυδαλλό. Και το πετυχαίνει μέχρι ένα βαθμό. Είναι όμως δικαιολογημένο το overacting? Εδώ είναι που απόψεις μας συγκρούονται και βλέπουμε την ταινία με διαφορετικές οπτικές. Πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και βάλτε Σπιρτόκουτο όσο απολαμβάνετε το ερκοντίσιόν σας, το οποίο δε δουλεύει στην ταινία μας.
Συνεχίζουμε λοιπόν το αφιέρωμά μας στις ελληνικές ταινίες, και δε θα μπορούσαμε να μην ασχοληθούμε έστω και μια φορά με το Νίκο Μαστοράκη. Controversial πρόσωπο to say the least, έχοντας το προσωνύμιο ως "ξεπλένης της χούντας", έχει μείνει στη συνείδηση του κόσμου με μια άσχημη εικόνα, και δικαιολογημένα. Εδώ όμως θα μιλήσουμε για τον Μαστοράκη ως παραγωγό ταινιών. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το Island of Death αποτελεί μια κατ'εξοχίν eploitation ταινία, η οποία τα έχει όλα. Γύμνια, σεξ, φόνους, σεξ, κτηνοβασία, σεξ και όλα τα καλά του παλιού καλού exploitation. Οπότε πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και απολαύστε το Island of Death!
Ευχαριστούμε πολύ την Αφροδίτη που ήρθε καλεσμένη να συζητήσουμε για το Kyuka Before Summer's End!
Θεματική film pit
Κλείνουμε λοιπόν τη θεματική μας, αφιερωμένη στο αγαπημένο μας podcast, film pit, με μια παρεξηγημένη αλλά και δύσκολη ταινία, το Death Bed του '77. Το νεκροκρέβατο που τρώει, προσφέρεται να σε πάει ένα ταξίδι. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, αλλά ταυτόχρονα και το ενδιαφέρον του πράγματος. Ακούγεται κλισέ αλλά είναι ταινία που δεν είναι για όλους. O George Barry έχει πολλές ωραίες ιδέες και θέλει να πει μια πολύ ενδιαφέρουσα gothic ιστορία. Το πρόβλημα είναι πως δεν έχει την εμπειρία να το κάνει, μιας και είναι η πρώτη του ταινία, αλλά όπως συζητάμε και στο επεισόδιο, εκτιμούμε την προσπάθεια και σίγουρα είναι μια ταινία που προσφέρεται για συζήτηση. Γι'αυτό πάρτε τα ΜΟΣΚΟΟΥ ΜΙΟΥΛ σας και απολαύστε το Death Bed!