Kazanie wygłosił Pastor Senior Piotr Czerwiński.

Tekst stanowi zapis kazania wygłoszonego na początku nowego roku, w którym autor zachęca wiernych do refleksji nad kierunkiem zmian w ich życiu oraz jakością relacji z Bogiem. Centralnym punktem rozważań jest biblijna metafora krzewu winnego, podkreślająca, że chrześcijanin może wydawać wartościowe owoce wyłącznie poprzez trwanie w bliskości z Jezusem. Autor wskazuje na modlitwę, lekturę Pisma Świętego oraz wspólnotę jako kluczowe narzędzia budowania duchowej stabilności w obliczu współczesnych lęków i trudności. Podkreśla on, że uczniostwo wymaga świadomego kształtowania charakteru na wzór Chrystusa, co przejawia się w codziennym okazywaniu miłości, cierpliwości i dobroci. Wykład kończy się wezwaniem do pełnego oddania życia Bogu w nadchodzącym czasie, aby każda aktywność stała się formą uwielbienia Stwórcy. Całość przesłania akcentuje, że bez autentycznej więzi z duchowym źródłem ludzkie starania pozostają bezużyteczne.

Kazanie wygłosił Pastor Mateusz Wichary.

Ten tekst stanowi szczegółową analizę rodowodów Jezusa zawartych w Ewangeliach Mateusza i Łukasza, rzucając światło na ich pozorne sprzeczności oraz historyczne znaczenie. Autor wyjaśnia, że genealogie te potwierdzały tożsamość i prawo do Bożych obietnic, będąc w starożytnym Izraelu dokumentami o kluczowym znaczeniu społecznym. Omówione zostają różne linie dziedziczenia, w tym rola adopcji oraz małżeństw lewirackich, które tłumaczą różnice w listach przodków. Narracja podkreśla, że specyficzne wybory imion, w tym wspomnienie o kontrowersyjnych kobietach, służyły przekazaniu głębokich prawd teologicznych. Źródło zachęca odbiorców do pokornego podejścia do trudnych fragmentów Biblii i ufności w ich autentyczność mimo barier kulturowych. Całość opiera się na założeniu, że rzetelne badania historyczne pozwalają rozwiązać trudności interpretacyjne, które na pierwszy rzut oka mogą osłabiać wiarę.

Kazanie wygłosił Pastor Mateusz Wichary.

To źródło to transkrypcja kazania pastora Mateusza Wicharego, które koncentruje się na biblijnym opisie narodzin Jezusa według Ewangelii Łukasza. Autor zachęca słuchaczy, aby spojrzeli na te wydarzenia świeżym okiem, podkreślając kontrast między potęgą cesarza Augusta a pokorą Boga, który staje się bezbronnym dzieckiem. Analiza tekstu ukazuje głęboką wiarę Marii oraz symboliczne znaczenie pasterzy jako pierwszych adresatów radosnej nowiny. Pastor wyjaśnia, że ubogie okoliczności narodzin w stajni dowodzą, iż zbawienie jest dostępne dla każdego, bez względu na status społeczny. Całość przesłania ma na celu wzbudzenie we wspólnocie wdzięczności i radości z faktu, że Zbawiciel przyszedł dla każdego człowieka. Wykład kończy się wezwaniem do modlitwy i refleksji nad osobistym znaczeniem Bożego Narodzenia.

Kazanie wygłosił Pastor Mateusz Wichary.

To źródło to kazanie wygłoszone w czwartą niedzielę adwentu, oparte na czwartym rozdziale Ewangelii Marka. Autor analizuje przypowieści Jezusa, aby odpowiedzieć na kluczowe pytanie: jak stać się żyzną glebą, która wydaje duchowy owoc. Wyjaśnia, że chrześcijanin ma obowiązek gorliwie przyjmować Boże Słowo, podczas gdy sam proces wzrostu wiary jest tajemniczym działaniem Boga, na które należy czekać z nadzieją. Tekst zachęca do jawnego dzielenia się wiarą, bycia błogosławieństwem dla innych oraz zachowania wrażliwości na potrzeby słuchaczy. Całość podkreśla, że choć człowiek powinien dbać o swoją duchową postawę, to ostateczny rozwój i przemiana serca zależą wyłącznie od stwórcy.

Kazanie wygłosił Brat Daniel Szeja.

Ten fragment to kazanie, które koncentruje się na analizie i wyjaśnieniu przypowieści o siewcy z Ewangelii Marka, rozdział 4. Mówca rozpoczyna od osobistego przykładu trudności w nauce hebrajskiego w seminarium, aby zilustrować potrzebę powrotu do podstaw w wierze, podobnie jak musi się to odbyć w życiu duchowym. Główną część stanowi dogłębna egzegeza przypowieści, w której cztery rodzaje gleby (droga, grunt skalisty, ciernie i dobra ziemia) są interpretowane jako różne stany serca i reakcje na Słowo Boże. Szczególną uwagę poświęca się celowi nauczania w przypowieściach, wskazując, że dla wierzących objawiają one tajemnicę Królestwa Bożego, natomiast dla zbuntowanych stają się sądem, ujawniając ich opór. W podsumowaniu kaznodzieja zachęca do badania stanu własnego serca i dbania o zasiane Słowo, aby mogło wydawać obfity owoc.

Kazanie wygłosił Pastor mateusz Wichary.

Tekst źródłowy stanowi transkrypcję kazania skupiającego się na interpretacji trzeciego rozdziału Ewangelii Marka, zwłaszcza wersetów 7–35. Mówca szczegółowo analizuje fragmenty opisujące Jezusa i tłumy, powołanie dwunastu apostołów oraz reakcje rodziny i uczonych w Piśmie na Jego służbę. Kluczowym przesłaniem jest to, że Jezus tworzy nowy lud przymierza, a Jego czyny, takie jak uzdrawianie i wypędzanie demonów, są analogiczne do wydarzeń starotestamentowych (np. Mojżesza na górze), sygnalizując nadejście Królestwa Bożego. Kazanie akcentuje również znaczenie bycia z Chrystusem ponad samą działalnością i przestrzega przed bluźnierstwem przeciwko Duchowi Świętemu, rozumianym jako zaprzeczanie Bożemu działaniu.

Kazanie wygłosił Brat Paweł Farynowski.

Ten fragment pochodzi z kazania, w którym kaznodzieja Paweł Farynowski najpierw ustala, że Bóg, a nie człowiek, decyduje o tym, co się dzieje w życiu wierzących, przestrzegając przed traktowaniem imienia Jezusa jako magicznej formuły. Następnie przechodzi do analizy Ewangelii Marka, skupiając się na sporze dotyczącym łamania zakazu sabatu przez Jezusa i jego uczniów. Kaznodzieja podkreśla, że pierwotnym celem szabatu było zapewnienie odpoczynku i świętowania, lecz faryzeusze przekształcili go w opresyjne jarzmo ponad 1500 szczegółowych przepisów, które ograniczały człowieka. Jezus pokazał, że potrzeba człowieka jest ważniejsza niż religijne nakazy, udowadniając swój autorytet jako Pan sabatu poprzez uzdrowienie człowieka w synagodze, co doprowadziło uczonych w Piśmie do spisku mającego na celu jego zgładzenie. W podsumowaniu Farynowski ostrzega współczesnych chrześcijan przed tworzeniem własnych obowiązków i obostrzeń, które stają się bezdusznymi obrzędami, zamiast prowadzić do żywej relacji z Bogiem. Całe kazanie służy jako przygotowanie do Adwentu, czasu wspomnienia narodzin Chrystusa, który przyszedł uwolnić ludzi od grzechu i chorób.

Kazanie wygłosił brat Daniel Szeja.

Ten fragment kazania koncentruje się na fundamentalnym pytaniu o naturę relacji z Bogiem, stawiając ją w opozycji do religijnej rutyny i rytuałów. Mówca, opierając się na Ewangelii Marka 2:18-22, interpretuje odpowiedzi Jezusa dotyczące postu, wskazując, że Jego przyjście zapoczątkowało Nowe Przymierze, porównane do uczty weselnej. Kluczowym przesłaniem jest to, że stara i nowa natura nie mogą współistnieć, co ilustrują przypowieści o łataniu starego płaszcza nową tkaniną oraz wlewaniu młodego wina do starych bukłaków. To wymaga nowego i elastycznego serca, które można przygotować do przyjęcia Ducha Świętego poprzez trwanie w modlitwie i post. Ostatecznie, celem dla wierzącego jest odrzucenie starej natury i stanie się nowym bukłakiem, użytecznym do służby w Królestwie Bożym.

Kazanie wygłosił Pastor Mateusz Wichary.

Tekst stanowi transkrypcję kazania wygłoszonego przez pastora Mateusza Wicharego, które koncentruje się na istocie chrześcijaństwa i kluczowej roli Jezusa Chrystusa. Pastor Mateusz wyjaśnia, że samo wierzenie w Boga jest niewystarczające, używając jako przykładu rozmowy Jezusa z Nikodemem, pobożnym człowiekiem. Kluczowym tematem jest konieczność "narodzenia się na nowo" (z wody i Ducha) i wejścia do Królestwa Bożego poprzez wiarę w Jezusa, Syna Człowieczego. Kazanie szczegółowo omawia fragment z Ewangelii Jana (J 3:13-18), porównując wywyższenie Jezusa na krzyżu do uzdrawiającego węża miedzianego z Księgi Liczb, podkreślając, że zbawienie i życie wieczne dostępne są wyłącznie przez wiarę w ofiarę Chrystusa. Mówca zachęca słuchaczy, by "spojrzeli na krzyż" i przyjęli ratunek oferowany przez Boga.

Kazanie wygłosił Pastor Mateusz Wichary.

Nowe źródło, będące fragmentami nagrania audio, stanowi komentarz do Ewangelii Marka, rozdziału drugiego, skupiając się na dwóch głównych opowieściach: uzdrowieniu paralityka oraz powołaniu Lewiego i ucztowaniu z grzesznikami. Kaznodzieja podkreśla, że zawsze warto przyprowadzać ludzi do Jezusa i samemu do Niego przychodzić, niezależnie od problemów. Analizuje on postawę czterech przyjaciół, którzy wykazali się ofiarną i aktywną wiarą, a także moc Jezusa do odpuszczania grzechów oraz uzdrawiania. Dyskurs zestawia gotowość Jezusa do kontaktu z grzesznikami i celnikami z opozycją ze strony uczonych w Piśmie i faryzeuszy, którzy kwestionują Jego autorytet i działania.