Leon Talks #10 – Bir Dakikanın Bedeli
Bir saat neden milyon dolara satılır?
Altın olduğu için mi, nadir olduğu için mi yoksa arkasında taşıdığı hikâye yüzünden mi?
Bu bölümde fiyat etiketlerini değil ve o etiketlerin arkasındaki duyguyu konuşuyoruz. Çünkü; bazen bir saate değer katan şey mekanizması değil,ona yüklenen anlam oluyor...
Saat dünyasını hep erkeklerin yönettiğini sanıyoruz.
Ama biraz durup baktığında, hikâyenin bambaşka olduğunu görüyorsun.
Bileğe takılan ilk saatlerden ince mekanizma devrimine,
ikonik tasarımların arkasındaki sessiz imzalara kadar…
kadınlar bu dünyanın kenarında değil, tam merkezinde.
Bu bölümde kimseye bir şey öğretmiyoruz.
Bir iddia da atmıyoruz ortaya.
Sadece daha doğru, daha kapsayıcı bir hikâyeyi birlikte hatırlıyoruz.
Çünkü zamanın cinsiyeti yok.
Ama zamanı değiştiren kadınların izi var.
Daha fazlası için;
Roger Dubuis butik deneyimi…Bu sadece bir saat ziyareti değil — adrenalinin mekanikle buluştuğu bir sahne.Astral iskelet yapılar, keskin köprüler, karbon kasalar…Her detay tek bir şey söylüyor:“Ben saat değilim, bir karakterim.”
Daha fazlası için;
Dubai Watch Week’in 2. günü…Bugün saatlerden çok, insanların saatler üzerinden kurduğu bağları gördüm.Sabah H. Moser & Cie ile başladım.Minimalizm ama özgüven tavan.Konuşmadan bile “ben buradayım” diyen bir duruş.Sonra Kurono Tokyo…Öğle yemeğinde bileğimdeki saat fark edildi, sohbet bir anda başladı.YouTube videomu izlediler, hikâyeler anlatıldı, kahkahalar yükseldi…Dünyanın öbür ucundan bir grup insanla aynı tutkuyu paylaşmak…işte saatçiliğin mucizesi bu.Stantta tekrar buluştuk, saatleri inceledik, röportaj yaptık…Ve Hajime Asaoka’ya iletilmek üzere bir not yazdım.Çünkü bazı markaları vitrinle değil, kalple anlamak gerekir.Daha fazlası için;
Dubai Watch Week’in ilk günü…
Saatler sadece zamanı göstermedi, karakterlerini de sahneye çıkardı.
Angelus & Arnold & Son ile tarih ve teknik birleşti,
A. Lange & Söhne’de disiplinin saatçilikle nasıl bütünleştiğini gördüm,
F.P. Journe’da ustalığın sessiz hâlini,
Chopard’da mücevher kökeninin zarif izlerini hissettim.
Ve finalde… Tudor Ranger.
Bir saat satın almadım — günlük hayata bir yol arkadaşı seçtim.
Daha fazlası için;
1927. Bir kadın Manş Denizi’ne atladı.
Adı: Mercedes Gleitze. Boynunda bir Rolex Oyster,
7 saat 21 dakika boyunca suda kaldı ve hala tıkır tıkır çalışıyordu.
Bu yüzüş sadece bir rekor değil, Rolex’in doğuş hikayesiydi.
Ve o üç kollu “Mercedes akrep”? Belki ondan, belki efsaneden…Ama bir gerçek var: Zaman bazen yüzülerek test edilir.
Quartz krizinin gölgesinde, bazı markalar geri adım atmadı, tam tersine #karakter kazandı.#Omega derinliklere indi, #Rolex dağlara tırmandı,#Vacheron ise zarafeti yeniden tanımladı.#Seamaster, #Explorer II ve #222…Her biri, aynı dönemin farklı ruhlarını anlatıyor:keşif, dayanıklılık ve zarafet.Zaman değişti, teknoloji değişti ama bu saatler…hala o yılların kalp atışını taşıyor.
Daha fazlası için;
Quartz krizinin ortasında herkes panikteyken…
bazı markalar “yıkılmak” yerine tarihi yeniden yazdı.
Audemars Piguet çelikle lüksü buluşturdu,
Patek Philippe denizden ilham aldı,
Piaget ise saati bir yaşam tarzına dönüştürdü.
Royal Oak, Nautilus ve Polo…
üçü de sadece saat değil; dönemin ruhunu anlatan üç hikâye.
Zaman değişti ama onların etkisi hâlâ bileklerde.
Daha fazlası için;
Bir vitrine bakarsın… bütün saatler aynı anda durmuş gibi.
Hepsi 10:10.
Rolex, Omega, hatta Casio.
Peki neden? Gerçekten sabah 10:10’da mı zaman durdu? 😄
Bu bölümde, saatlerin gizemli 10:10 pozunun ardındaki hikâyeyi konuşuyoruz:
reklam psikolojisinden endüstriyel estetiğe, markaların “gülümseyen ibreler” tercihine kadar her detayı.
Kimi “mutluluğun saati” diyor, kimine göre “logoyu kapatmamak için yapılan zekice bir hile.”
Ama gerçek… çok daha ilginç.
Zamanın bile poz verdiği bir dünyaya hoş geldin.
🎧 Leon Talks #6 – Saatler neden hep 10:10 gösterir?
Daha fazlası için;
Benim elimde eski bir cep saati var.
Dedemin babasından kalma.
Kapağını açtığında hâlâ o mekanik ses duyulur; tık, tık, tık…
Her seferinde aynı şeyi düşünürüm:
Bu saat, Cumhuriyet’in ilan edildiği yıllarda da dönüyordu.
Belki bir yoksul köyde, belki cepheye giden bir askerin cebindeydi.
Ama her tiktak, bir umudu taşıyordu.
Zaman, bizim için o yıllarda sadece saniye ve dakika değildi.
Bir mücadeleydi.
Geriye değil, ileriye akan bir iradeydi.
Casio F91W sadece 800TL’lik bir saat ama 30 yıldır her yerde.
Okul kantininde, pazarda, hatta CIA raporlarında bile!
Basitliğiyle övülüyor ama bazı dosyalarda…
“şüpheli objeler” arasında listelenmiş.
Patek Philippe, müşterilerini kayda geçirmez. Belgeler vardır, tarihler vardır, ama isimler yoktur. Çünkü; markanın politikası basittir: sessizlik.
Üretim tarihi, kalibre, kasa numarası yazar. Ama saat kimin eline geçti? Bunu yalnızca Patek bilir — ve asla paylaşmaz.
Bu yüzden markanın geçmişinde bir liste dolaşır… “hiç açıklanmayan bir müşteri listesi” . ..
Daha fazlası için;
1783’te Breguet, Marie-Antoinette için zamanı bile aşan bir saat yaptı.
1983’teyse… o saat bir gecede ortadan kayboldu.
Ne alarm çaldı, ne bir iz bulundu.
23 yıl boyunca herkes sustu.
Sonra bir telefon geldi…
Kutular açıldı ve o geri döndü!
In 1783, Breguet built a watch beyond time — for Queen Marie-Antoinette.
In 1983… it vanished overnight.
No alarms. No traces.
For 23 years, silence.
Until one call changed everything.
Boxes opened — and it came back!
1930’ların Hindistan’ı…
İngiliz subayları polo oynuyor, saat camları her vuruşta çatlıyor. 💥
Ama kimse saatini çıkarmıyor.
Çünkü o, bir aksesuar değil — bir kimlikti.
💡 Jaeger-LeCoultre bu sorunu fırsata çevirdi.
1931’de camını korumak için dönebilen kasa: Reverso.
Bir spor, gerçekten saat tarihini değiştirdi…
🏇 India, 1930s…
British officers on the polo field. Every strike — another shattered crystal. 💥
But they didn’t take off their watches.
Because it wasn’t an accessory — it was identity.
💡 Jaeger-LeCoultre saw an opportunity in that problem.
In 1931, they created a watch that could flip its case to protect the glass: Reverso.
Tokyo, 2022.
Tozlu bir zarf açılıyor… ve içinden kayıp bir Patek Philippe Calatrava 96SC çıkıyor.
Ve sorular hala cevabını bekliyor:
👉 Neden Viyana’dan Tokyo’ya gitti?
👉 Kime aitti?
🕰️ Bu sadece bir saat değil…
kaybolmuş bir tarihin geri dönüşü.
Bugün Rolex Daytona dendi mi… milyon dolarlık müzayede rekorları akla geliyor.
Ama 1963’te tanıtıldığında kimse almak istemedi!
İlk model Ref. 6239, bayilerde vitrinlerde kaldı, hatta indirimli satıldı. 📉
Sonra Paul Newman sahneye çıktı. 🎬🏁
Ve yıllar içinde “satılamayan model”, koleksiyoncuların gözünde efsaneye dönüştü.
2017’de Newman’ın kendi saati 17.8 milyon dolara satılarak tarihe geçti. 💰
📍 Bir zamanlar elde kalan Daytona…
bugün müzayedelerin en parlak yıldızı. 🌟
Ama asıl soru şu:
Bir gün hangi Rolex modeli aynı kaderi paylaşacak?
“Bir saat, sadece zamanı mı anlatır… yoksa kültürü de mi taşır?
Bu bölümde Japon saatçiliğinin nasıl dünyayı değiştirdiğini konuşuyoruz.
Seiko’nun 1969’da başlattığı quartz devriminden, Hajime Asaoka’nın sessiz ustalığına…
Kurono Tokyo’nun zarafetle örülmüş detaylarını, Japon disiplinini ve sade estetiğini masaya yatırıyoruz.
Kutudan çıkan o gri kadranlı Shanghai Special Edition…
Sadece bir saat değil, bir felsefe.
Her detayında dinginlik, her saniyesinde el işçiliği var.
🎙️ Leon Talks #3 — Japon sessizliği, Asaoka’nın zarafeti, ve bir saatten çok daha fazlası.”
Daha fazlası için;
Bu sefer karşınızda babamdan yadigâr bir saat var: Omega Constellation.
1959’da Gérald Genta’nın dokunuşuyla prestijli bir kimlik kazandı…
1982’de Carol Didisheim, Manhattan modeliyle o ünlü pençeleri ekledi.
Ve 90’lı yıllarda Cindy Crawford’un kampanyalarıyla bir stil ikonu oldu.
Benim içinse bu saat, sadece 90’ların ruhunu değil, babamın bana bıraktığı anlamı da taşıyor.
Kısacası Constellation, hem tasarım efsanelerinin imzası, hem de kuşaklar arası bir bağ. Katkılarından dolayı @coffeewithsibel’e teşekkürlerimle 🙏🏼
Daha fazlası için;
Herkese merhaba! Bu videoda size Cartier Tank saatinin hikâyesini anlatacağım. Ama aynı zamanda benim için de çok özel bir an: İlk defa kamera karşısına geçiyorum ve inanın bunun heyecanı içimi kıpır kıpır ediyor.
Aslında bu heyecan, biraz da Louis Cartier’in 1919’da ilk Cartier Tank’ı tasarlarken hissettiği duygulara benziyor. O da bu saati ilk piyasaya çıkardığında sadece 6 adet üretmiş. Belki onun da aklında “ acaba beğenilir mi?” gibi endişeler vardı. İşte bu yüzden benim de şu an yaşadığım heyecanla onun o dönemdeki heyecanı biraz birbirine benziyor.
Bu videoda hem Cartier Tank’ın o ilk cesur adımını hem de benim ilk kamera deneyimimi bir araya getiriyorum. Umarım bu samimi paylaşım hem tarihe hem de bu yolculuğa farklı bir gözle bakmanızı sağlar.
Gönülden desteği için @coffeewithsibel’e teşekkürlerimle 🙏🏼
Daha fazlası için;
“Geneva Watch Days’in ikinci günü… Sabah erken saatlerde Cenevre’nin göl kıyısındaki salonlarında yeni bir sayfa açıldı. Bu kez saatler vitrinlerde değil, insanların sözlerinde hayat buluyordu.