Byliśmy niedawno w kinie na gorącej premierze filmu “Wicked 2: Wicked For Good”. Problematyka historii zielonej i różowej czarownicy wyraźnie skupia się na problemie moralności oraz starej jak świat opowieści walki Dobra ze Złem.

Mocno zainspirowana tą powtarzającą się opowieścią, napisałam wiersz, którym teraz się z wami podzielę.

Gdzie czai się ZŁO?

Czy możemy zaufać 
Słonecznym porankom
Zdjęciom znajomych z wakacji
Drobnym czekoladkom w salaterce

Prawda przetacza się przez palce
Umyka w środku dnia
Słodkie kłamstewka oblepiają usta
Niezgrabnie sklejają odpowiedzi

Boże, uratuj nas przed nami
Dobrymi intencjami
Nieszczerymi uśmiechami
Zaślepieniem
Że jesteśmy wystarczająco dobrzy

by być Tobą

Ostatnio odwiedziliśmy z mężem cieplutkie Wyspy Kanaryjskie. Dla tych z was, którzy już zwiedzili trochę świata, wiadome jest, że nieodłącznym elementem każdej podróży są… niekończące się kolejki. Korki na drodze, kolejka do nadania bagażu, kolejka do odprawy, kolejka do odebrania bagażu kolejki przy każdej atrakcji turystycznej i tak w kółko.

Czekając w jednej z takich kolejek napisałam wiersz, którym chciałabym się z Wami podzielić:

„Lotnisko”

Wszyscy gdzieś lecimy
Zbliżamy się do celu
W długiej kolejce
Wiele niecierpliwych spojrzeń
By dotrzeć tam gdzie zieleńszy świat

Liczymy kroki na minutę
Przebieramy nóżkami
Nie ma w tym nic
Z dziecięcej radości
Tylko kolejne wyzwanie dorosłości

Boże, gdzie schowałeś lato i Słońce
Gdzie mam ukryć żal i stratę
Za drogie są bilety
Na lekkość sumienia
Może jeszcze raz wzniesiesz mnie do nieba

Nie raz w życiu potrzeba nam zmiany perspektywy. Ten wiersz jest właśnie taką modlitwą, wołaniem o ratunek przed cierpieniem, przed smutkiem, który pochłania myśli. Pokazuje też gotowość do zmiany. Ale czy wiemy, czym jest prawdziwa zmiana? Przekonajmy się.

“Droga do domu”

Wzbijam się ku niebu
Chcę zobaczyć świat
Wznieść się ponad cierpienie
Poczuć promienie nieskończoności

Ogrzać zmarznięte poliki
Od łez i zmartwień
Pali mnie Twe oblicze
Świętość trawi lęk
Oczy płonące miłością
Koją serca niepewności

Rozkwitły nieśmiałe skrzydła
Kierują się do domu
Domu Ojca
W Nim bezpieczny schron
Tam, gdzie Jezusa łaska, chwała i TRON

W tym odcinku opowiadam o bólu, którego doświadczyłam silnie w lutym tego roku. To była najbardziej mglista droga w moim życiu. A jednak. Boże światło przenika każdą cząstkę i ogrzewa każdy ból. Zapraszam po więcej refleksji w tym odcinku (i wierszu)!

"Szary Ból"

Szare twarze przyglądają się zza okien

Obserwują szare samochody w szarym deszczu

Czarno-białe historie wyszły z mody

Poszarzała pamięć od zgniecionych marzeń

Katalog codziennych porażek

Nie sprzedaje się na Instagramie

Nie sprzedam się na Instagramie

Czarne myśli obejmują mój umysł

Przez szparę między słowami

Jasny blask bije

W monochromatycznych literach

Bożego Słowa

Tylko On

Pokolorował moją duszę

Barwami miłości

"Wielka poezja, będąc wielką i będąc poezją, nie może nie zachwycać nas, a więc zachwyca." - W. Gombrowicz

W tym odcinku opowiadam o pięknie, ale nie o czymś, co można sfabrykować lub zareklamować. Dzielę się obserwacją prostą, ale która mnie przenika, gdy myślę...więcej w odcinku!

"Piękno i Poezja"

Chwytam się zwiewnej szaty
W odcieniach kruchości
Spływa pomiędzy kroplami
Zmęczonych dni

Ukojenie zachwyt nadzieja
Krew buzuje huczy migoce
Pozwól mi uchwycić Ciebie
Powrócić na łono Ojca

Twoje oczy błyszczą
Płomienną falą chwały
Zalewasz nieskończonym dobrem
Pięknym Twojej Obecności

Melancholijna opowieść o poszukiwaniu spokoju w czasach hałasu, samotności i niekończącej się stymulacji. Jest to też po prostu wiersz, który jest dla mnie ważny i którym chciałam się z wami podzielić.

Rozpadam się w smutku
Miarowo skrapla się bezsilność
Ze skroni na dłonie

Podkurczam palce u stóp
Nikt nie zauważy drżenia
Podbródka i cichych myśli

Cisza dzieli pokolenia
Cisza łączy narody
Tylko w ciszy da się usłyszeć

Współczujący głos Boga

Wiersz, który opisuje post wakacyjną codzienność, gdy chęci i entuzjazm opadają pod naporem burej pogody i powtarzających się niepowodzeń. Mam nadzieję, że ten "psalm" wleje nieco miodu w serce i otuli jak wełniany koc w chłodny, wrześniowy wieczór.

"Trochę tęsknię"

Trochę tęsknię

do wczorajszych uśmiechów

do złocistych rzepaków

do chwil, w których wiedziało się niewiele

a ufało się każdemu

Trochę marzę

o bezpiecznej przystani

wolności od pośpiesznych kroków

sile by wytrwać bez grzechu

Trochę żyję

na skraju wielu prawd

a chciałabym nie tylko trochę

w pełni poznać życia dar

Trochę to za mało

by opisać Tego

Który wieczność ma w garści

Doskonały to właśnie On

Panie, w Tobie mam dom

Dzisiaj w 10min i 10 sek omówimy obraz cierpienia zawarty w Ks. Joba i poniższym (moim) wierszu:

„Tym, którzy cierpią”

Tym, którzy cierpią

Pozwól ujrzeć wschód Słońca

Poczuć krople deszczu na dłoniach

Powiew halnego wiatru

Tym, którzy cierpią

Naucz liczyć promienie w kątach

Rozpoznawać zakurzone miejsca

Twoją wolę

Tym, którzy cierpią

Zostawiłeś list miłosny

Czytany odświętnie od święta

W twardej oprawie

Przetrwał Twój list

Przetrwają i Ci, którzy cierpią

Krótkie wprowadzenie do podcastu, czyli o psalmistce słów kilka.