Dankjewel.
Dankjewel dat je de moeite hebt genomen naar mijn podcast te luisteren. 2025 was een mooi jaar op podcastgebied, want ik heb een enorme groei doorgemaakt. Zoveel meer luisteraars en zoveel meer volgers erbij dit jaar, echt ongelooflijk dankbaar ben ik daarvoor.
Om 2025 af te sluiten wil ik graag al mijn gasten nog eens in het volle licht zetten.. Allemaal mooie gesprekken waarvan ik heb geleerd, verwonderd ben geraakt en heb genoten. Daarom nog een keer allemaal op een rijtje, zodat jij wellicht in het weekend - voordat het gewone leven weer begint - nog een mooi gesprek kunt beluisteren.
Ik wens je een fantastisch 2026. En hoop je nog vaak te mogen begroeten bij een van mijn podcasts.
Dit is de 5e en laatste aflevering van een serie waarin ik de bekende top vijf van Bronnie Ware met je doorneem waar mensen spijt van hebben op hun sterfbed.
Deze aflevering gaat over spijt nummer 1:Had ik maar de moed gehad trouw te blijven aan mezelf, in plaats van te voldoen aan de verwachtingen van anderen.
Veel mensen ontdekken pas laat hoe ver ze zijn afgedreven van wie ze in essentie zijn. Niet omdat ze verkeerde keuzes maakten, maar omdat aanpassen ooit nodig was. Om erbij te horen. Om veilig te blijven. Om te overleven.
We leren al jong wie we moeten zijn. En dat werkt. Het brengt je ver. Maakt je succesvol. Totdat je merkt dat je vooral leeft naar wat logisch, gewenst of verwacht wordt en steeds minder je eigen pad bewandelt.
Ik sta stil bij hoe die aanpassing zo vanzelfsprekend kan worden dat je denkt: dit bén ik. Terwijl het vaak oude overlevingsmechanismen zijn die allang niet meer nodig zijn.
Ik neem je mee in hoe hypnotherapie kan helpen om onder dat gedrag te kijken. Niet door te analyseren, maar door te ervaren. Door weer contact te maken met wat er was vóór al die aanpassingen. Met wat voor jou klopt.
En ik deel mijn eigen kantelpunt. Het moment waarop ik voelde dat wat ik deed niet langer mijn pad was. En wat er gebeurde toen ik echt begon met luisteren naar mijn eigen stem.
Deze aflevering is geen oproep om alles om te gooien.
Wel een uitnodiging om eerlijk te voelen: leef je jouw leven — of leef je vooral naar de verwachtingen van anderen?
Dit is de 4e van een serie van vijf afleveringen waarin ik de bekende top vijf van Bronnie Ware met je doorneem waar mensen spijt van hebben op hun sterfbed.
Deze aflevering gaat over spijt nummer 2: Had ik maar niet zo hard gewerkt.
Hard werken klinkt als iets om trots op te zijn. En vaak is dat ook zo. Totdat je eerlijk durft te kijken naar wat het je kost.
In deze aflevering neem ik je mee naar hoe werk langzaam je identiteit kan worden. En waarom druk zijn zo veilig voelt. Vooral voor mensen met een hoge mate van verantwoordelijkheidsgevoel en ambitieniveau.
En vandaag de dag is het niet alleen werk, maar ook onze schermtijd die ons uit verbinding houdt. Met anderen, maar vooral ook met onself.
En ik spreek uit ervaring he. Ik ben ook jarenlang prat geweest op het feit dat ik altijd 'aan' stond. Ontleende daar veel waarde uit. Hard werken was ook voor mij een manier om mezelf te bewijzen.
Ik heb het over dopamine, over overleven, over waarom rust zo ongemakkelijk kan voelen. En over wat er onder prestatiedrang schuilgaat als je even stopt met rennen. Ook leg ik met liefde uit hoe hypnotherapie kan helpen om het systeem onder dit gedrag tot rust te brengen.
Deze aflevering is geen pleidooi voor minder ambitie. Wel een uitnodiging om opnieuw te voelen waar je eigenlijk zo hard naartoe werkt.
Dit is de 3e van een serie van vijf afleveringen waarin ik de bekende top vijf van Bronnie Ware met je doorneem: waar mensen spijt van hebben op hun sterfbed.
Wat levert het je op? Voor inzichten die nú al kunnen voorkomen dat jij straks hetzelfde denkt.
Deze aflevering gaat over spijt nummer 3: Had ik maar de moed gehad om mijn gevoelens te uiten.
Waarom vinden zoveel mensen het moeilijk om te zeggen wat er vanbinnen leeft? Niet omdat ze geen gevoel hebben — maar omdat ons brein liever kiest voor veiligheid dan voor verbinding.
Dus slikken we dingen weg.
Doen we stoer.
Worden we boos terwijl er eigenlijk pijn zit.
Of we spelen de rol van de onverstoorbare professional, terwijl er van alles tintelt onder de oppervlakte.
In deze aflevering kijk ik naar wat er gebeurt als je je gevoelens wegdrukt — in je lijf, in je relaties, in je werk. En ik neem je mee in hoe je brein dit allemaal 'handig' probeert op te lossen, terwijl het op termijn niets oplevert.
Inclusief een kleine oefening de je verrassend veel kan opleveren...
Benieuwd wat het je brengt.
Dit is de tweede van een serie van vijf afleveringen waarin ik langs de bekende top vijf van Bronnie Ware ga: de spijt die mensen uitspreken wanneer ze aan het einde van hun leven terugkijken.
Geen zware kost — wél eerlijke inzichten die precies nú relevant zijn.
Deze aflevering nummer 4:Had ik mij vrienden maar meer gekoesterd.
Hoe kan het dat vriendschappen die ooit vanzelfsprekend waren, toch naar de achtergrond verdwijnen?
Niet door ruzie of conflicten, maar simpelweg omdat het leven ertussen schuift.
Dit vierde inzicht gaat precies daarover: het besef dat je mensen mist die je nooit bewust hebt losgelaten.
In deze aflevering kijk ik naar wat vriendschap eigenlijk met je doet — in je brein, in je systeem, in je gevoel. En waarom een gebrek eraan vaak meer impact heeft dan je denkt. Ik onderzoek waarom ons brein andere dingen prioriteit geeft boven vriendschap, en hoe verschillende levensfases relaties kunnen laten verwateren.
En als jij dit inzicht niet wilt bewaren voor je sterfbed, maar er nú iets aan wilt hebben, geef ik je een oefening mee die meer kan openen dan je misschien verwacht.
Benieuwd wat het je oplevert.
Dit is de eerste van een serie van vijf afleveringen waarin ik langs de bekende top vijf van Bronnie Ware ga: de spijt die mensen uitspreken wanneer ze aan het einde van hun leven terugkijken.
Geen zware kost — wél eerlijke inzichten die precies nú relevant zijn.
We beginnen onderaan het lijstje, bij nummer 5:
had ik mezelf maar meer geluk gegund.
Wat me opvalt in haar werk — en in mijn eigen praktijk — is hoe vaak mensen hun geluk koppelen aan iets buiten zichzelf. Aan zekerheid. Aan prestaties. Aan het idee dat het allemaal later wel komt. Terwijl geluk zich niet laat verzamelen. Niet via spullen. Niet via succes. Niet via een zorgvuldig opgebouwd plaatje dat van buiten klopt, maar van binnen niets zegt.
Ons brein speelt daar een grotere rol in dan we denken: het kiest veiligheid boven vervulling, gewoontes boven nieuwsgierigheid. Ook wanneer die gewoontes je allang niet meer dienen.
Daarom is dit thema zo interessant vanuit hypnose: het raakt precies dat stille onbewuste stuk dat bepaalt wat jij jezelf wel of niet gunt — vaak zonder dat je het doorhebt.
In deze aflevering onderzoek ik wat geluk eigenlijk betekent wanneer je het loskoppelt van de buitenwereld en terugbrengt naar jezelf. Met voorbeelden, breinweetjes en een eenvoudige oefening waarmee je vandaag al kunt testen hoe beschikbaar jouw eigen geluk eigenlijk is.
Soms ontmoet je iemand bij wie alles openvalt: het verhaal, de pijn, de humor, de wijsheid — en vooral de mens erachter.
Dat voelde ik toen ik bij Toekie van Apeldoorn aanschoof in haar praktijk in Gouda. Ze is psycholoog, familieopsteller en iemand die niets mooier vindt dan de onderlaag zichtbaar maken.
En precies dat gebeurt in ons gesprek.
We hebben het over verlies en verbinding.
Over het kleine meisje dat jarenlang gaten dichtloopt en de volwassen vrouw die leert dat ze niets meer hoeft te dragen dat niet van haar is.
Over doorvoelen in plaats van vermijden — en wat er gebeurt als je eindelijk stopt met vluchten voor wat toch al in je systeem leeft.
Het werd een gesprek dat ademt: menselijk, schurend, herkenbaar.
Voor iedereen die zichzelf weleens kwijt is geraakt.
En voor iedereen die voelt dat je jezelf terugvindt zodra je durft te zakken in wie je bent — niet in wie je ooit moest zijn.
Meer weten over Toekie? Je vindt haar hier:
Wil je het nummer luisteren waar Toekie naar refereert aan het eind van de podcast? Dat vind je hier: Barbra Streisand (People)
Geven voelt veilig. Het is actief, controleerbaar, overzichtelijk.
Ontvangen daarentegen vraagt iets wat velen van ons verleerd zijn: overgave.
Waarom vinden we het zo lastig om iets aan te nemen — een compliment, hulp, erkenning — zonder het kleiner te maken of direct iets terug te doen?
Ontvangen. Ons brein is er niet dol op.
Het waarschuwt voor afhankelijkheid, terwijl echte verbinding juist dáár begint. In deze aflevering onderzoek ik hoe we het vermogen om te ontvangen kunnen leren. Met inzichten uit de neurowetenschap, de psychologie én hypnotherapie — waar het onderbewuste leert dat ontvangen niet onveilig is, maar voedend.
Een aflevering over controle en overgave, over waardigheid en kwetsbaarheid. En over dat onverwachte moment waarop je voelt: ik hoef het niet allemaal zelf te dragen.
Soms blijft een gebeurtenis maar rondzingen in je hoofd.
Je wéét dat het voorbij is, maar je lijf lijkt dat bericht niet te hebben ontvangen. EMDR helpt dan om die herinnering opnieuw te verwerken — zodat de scherpe randjes verdwijnen en het verleden niet telkens aan de deur klopt.
Maar wat als je niet eens wéét waar je reactie vandaan komt?
Wat als je gedrag al jaren wordt gestuurd door iets wat je je niet kunt herinneren?
Daar, in dat onbewuste deel van je brein, werkt hypnose.
Niet op het verhaal van wat er gebeurde, maar op de imprint die het heeft achtergelaten.
En juist daar zit de sleutel naar rust.
EMDR is inmiddels gemeengoed. Hypnose is dat nog niet — al wordt het al in meer dan 70 ziekenhuizen toegepast voor pijn, angst en trauma.
Steeds meer artsen zien wat hypnotherapeuten al wisten:
mensen zich na hypnotherapie niet alleen beter voelen, maar ook echt vrij.
Luister deze aflevering als je nieuwsgierig bent naar wat er gebeurt wanneer het bewuste z’n werk heeft gedaan, maar het onbewuste nog iets te vertellen heeft.
Bronnen:
– Documentaire Hypnose op Doktersrecept (NPO)
– Barabasz et al., American Journal of Clinical Hypnosis, 2014
Je brein doet de hele dag voorspellingen. Over wat er gaat gebeuren, wat iemand van je vindt, of iets lukt of mislukt. En het gekke is: het ziet vooral wat het al kent.
Zolang je brein gelijk krijgt, blijft alles bij het oude. Maar op het moment dat je iets ervaart dat níet klopt met die voorspelling, ontstaat ruimte.
Ruimte voor verandering.
Dáár komt hypnose in beeld. Want in hypnose leert je brein iets nieuws geloven — niet door te denken, maar door te voelen. Alsof je systeem zegt: Hé, dit voelt veilig… ik mag het anders doen.
In deze aflevering hoor je hoe oude ervaringen — van een spreekbeurt uit je jeugd tot spanning op het podium — nog altijd doorwerken in je lijf. En hoe hypnose helpt om die voorspelling te herschrijven.
Een aflevering voor wie merkt dat praten soms niet genoeg is.
En wil begrijpen hoe je brein leert voelen wat het nog nooit heeft durven geloven.
Jarenlang dacht ik dat 'helen' betekende dat er iets stuk was dat gemaakt moest worden. Tot ik ontdekte dat het juist gaat om jezelf volledig voelen, mét alles wat je hebt meegemaakt.
In deze gouwe ouwe deel ik hoe ik een ervaring uit mijn jeugd jarenlang heb weggestopt. Ik vertelde er niet over, zelfs niet aan mijn partner. Pas veel later durfde ik het te delen, en ontdekte ik dat schaamte niet nodig was.
Helen betekende voor mij dat ik dat stuk van mezelf niet langer ontkende, maar het onderdeel liet zijn van wie ik ben. Daardoor voel ik me completer, rustiger, meer verbonden met mezelf.
Ik vertel hoe ik daarmee aan de slag ging – via hypnotherapie, regressies en andere reizen – en waarom ik nu kan zeggen: ik hoef niet gefixt te worden. Ik ben niet stuk.
JEZELF TEGENKOMEN: GEEN STRAF, MAAR EEN ONTMOETING
Soms voelt het alsof je jezelf tegenkomt op de lastigste momenten. Te laat, te moe, te streng voor jezelf. Vaak plakken we daar meteen een negatieve lading op. Maar wat als het precies dáár begint – de verandering?
In deze gouwe ouwe neem ik je mee terug naar een van mijn eerdere solo’s. Het is een opname waarin ik zelf hoor hoe ik toen nog zoekende was, en tegelijk merk dat juist díe zoektocht me verder heeft gebracht. Want jezelf tegenkomen betekent niet dat je faalt. Het betekent dat je de kans krijgt om jezelf écht te ontmoeten.
Met compassie. Met zelfliefde.
En dát is de basis van elke verandering
Ik ben met vakantie en daarom hoor je deze week een gouwe ouwe. Een aflevering die voor mij bijzonder is en waarvan ik weet dat hij nog steeds net zo relevant is als toen ik hem opnam.
Waarom juist dit pareltje?
Omdat het draait om een inzicht dat nooit zijn waarde verliest: achter ieder gedrag zit een positieve intentie.
Hoe onhandig, pijnlijk of zelfs destructief dat gedrag soms ook lijkt, er ligt altijd een fundamentele behoefte onder.
Tijdens een etentje met een vriendin werd ik daar weer aan herinnerd. Zij vroeg me: “Wat levert het jou eigenlijk op, elke week die podcast maken?” Het bracht me bij mijn drijfveren – groei, verbinding, betekenis. En ik realiseerde me: dat geldt niet alleen voor mij. Ook jouw gedrag – en dat van de mensen om je heen – wordt altijd gedreven door een verborgen intentie.
Want kijk eens eerlijk naar jezelf. Waarom perfectioneer je eindeloos? Waarom zeg je ja tegen dingen waar je geen zin in hebt? Waarom zoek je afleiding of grijp je naar een glas wijn na een lange dag? Achter al dat gedrag zit iets wat gehoord wil worden.
Dat inzicht deel ik in deze aflevering, met voorbeelden uit mijn eigen leven en een uitnodiging om ook naar jezelf te kijken. Want zodra je ziet dat er altijd een positieve intentie achter gedrag schuilgaat, verandert je perspectief – op jezelf én op anderen.
Misschien hoor je deze aflevering voor het eerst. Misschien herken je hem en ontdek je juist nu iets nieuws.
Hoe dan ook: luister niet alleen met je oren, maar vooral met je hart.
Van rechtszaal naar ademcirkel. Van altijd meer-beter-hoger, naar durven loslaten. Het leven van Sonia Jager leest als een tweeluik: jarenlang advocaat, gedreven door status en zekerheid. Tot het moment dat haar lichaam en leven zeiden: zo niet meer.
Ze vertelt hoe controle lang haar houvast was – en hoe juist diezelfde controle haar stilletjes uitputte. Burn-out, een fertiliteitstraject dat jaren van haar leven opslokte, een depressie. Momenten waarop je denkt: en nu?
Hoe Sonia het keerpunt vond?
Niet in nóg een analyse of nog harder werken, maar in iets wat ze nooit had verwacht: ademen. Verbonden ademhaling bracht haar bij een diepere laag. Zachter worden. Liefde voelen. Voor zichzelf en daarmee ook voor anderen.
In dit gesprek deelt Sonia openhartig wat haar gevormd heeft en hoe ze de sprong maakte van zekerheid naar overgave. Hoe je als mens – en dus ook als leider – soms alles wél volgens het boekje kunt doen en toch merkt dat je leegloopt.
Luister naar haar verhaal als je zelf voelt dat je ook krampachtig probeert vast te houden. Misschien ontdek je, net als Sonia, dat de sleutel niet in nóg meer controle ligt, maar juist in durven loslaten.
Je kunt alles over Sonia vinden op haar website Growing Grounds en haar volgen op Instagram en LinkedIn
Er is iets geks met ons brein. Het slaat moeiteloos ellende op, maar laat geluk vaak gewoon wegglippen.
Toch zijn het juist die kleine, bijna onbenullige momenten die je dag kleur geven.
Ik heb er een ritueel van gemaakt. Elke ochtend herinner ik mezelf eraan dat er iets bijzonders kan gebeuren. En één keer per week schrijf ik zo’n moment op een geel briefje en stop het in een glazen pot. Inmiddels ligt er al een stapel in — en telkens als ik er eentje teruglees, verbaas ik me hoe snel ik dit soort dingen anders vergeten zou zijn.
In deze aflevering vertel ik waarom dat zo is. Wat er in je brein gebeurt als je wél stil blijft staan bij bijzondere momenten. En hoe een simpel geeltje je geheugen, je aandacht én je energie kan kantelen.
Wil je ontdekken wat dit ritueel voor jou en je werk kan doen? Luister mee. Misschien ga je na vandaag zelf ook een pot vullen.
Soms lees je iets zó vaak dat het onbewust je leven inkleurt. In de stacaravan van mijn moeder hing jarenlang een zelfgeschilderde plank. Daarop stond: “Als de liefde aanmeert, moet je de boot niet afhouden.” Lief bedoeld, maar ons brein slaat vooral dat laatste stuk op: de boot afhouden. En dat is precies wat mijn moeder vaak deed – de liefde een beetje buiten de deur houden.
Toen ik de caravan overnam, heb ik de zin veranderd. Nu staat er: “Als de liefde aanmeert, mag je op de loopbrug stappen.” Een kleine aanpassing, maar het voelt totaal anders. Het is een uitnodiging. Je ziet het voor je: jezelf die de loopbrug opgaat, richting verbinding.
En dat is de kracht van taal. Want ons brein kan maar moeizaam omgaan met het woord “niet”. Onderzoekers van de New York University lieten in 2024 zien dat een ontkenning je brein vertraagt en vertroebelt. Eerst activeer je het beeld dat je juist probeert te vermijden, pas daarna komt de correctie. Zeg je “deze koffie is niet heet”, dan zie je eerst dampende koffie. Wat overblijft is iets vaags: lauw? koud? ergens ertussenin.
Zo werkt het ook met de woorden die we dagelijks gebruiken. Zeg je “niet rennen”, dan zie je rennen. Zeg je “niet in paniek raken”, dan voel je paniek al opkomen. Terwijl een positieve formulering – “rustig lopen”, “blijf rustig ademen” – direct een helder beeld en een handeling geeft.
In deze podcast ontdek je hoe taal je brein stuurt, waarom we zo vaak in “niet” praten en wat er gebeurt als je dat omdraait. Met voorbeelden uit het dagelijks leven én een oefening waarmee je meteen kunt ervaren wat de loopbrug-versie van jouw woorden is.
Een meisje van acht. Een stiefvader die zijn handen niet thuishoudt. En een geheim dat decennialang haar lijf en leven beheerst.
Mascha van Reenen noemt het - gelijk aan haar boektitel - de VERLOREN SECONDE. Het moment dat ze uit haar lijf schoot om niet te voelen wat er gebeurde. Een overlevingsmechanisme dat haar jarenlang beschermde, maar tegelijk elke relatie, elke keuze en elke dag beïnvloedde.
Wat niet gezien werd, bepaalde toch alles...
Dit gesprek gaat over seksueel misbruik, schaamte, zwijgen en dissociatie. Maar ook over moed, woorden geven aan wat nooit verteld werd en het keerpunt toen ze het eindelijk deelde met haar dochters.
Patronen die niet benoemd worden, werken altijd door — in jezelf, je relaties, maar ook je werk. Wat je niet uitspreekt, sluipt toch je keuzes binnen, bepaalt je grenzen, je manier van samenwerken.
Zolang je stil blijft, betaalt iedereen in je omgeving mee.
Dus luister naar Mascha. Niet alleen om wat haar is overkomen, maar omdat haar verhaal laat zien hoe er beweging ontstaat, zodra je woorden geeft aan wat onzichtbaar bleef.
Wil je haar autobiografie als eerste lezen: VERLOREN SECONDE is nu met korting te pre-orderen. Doen!
Een land in rouw. Een meisje van zeventien dat niet thuiskomt. En direct daarna significant meer meldingen bij het Centrum Seksueel Geweld.
Oude wonden worden wakker...
Vooral bij vrouwen. Maar ook bij mannen. Samen gaat het om ongeveer 10 miljoen Nederlanders die ooit te maken hebben gehad met seksueel grensoverschrijdend gedrag — van opmerkingen tot structureel misbruik.
Dat is geen incident. Dat is het decor waarin we elke dag werken, leven, leidinggeven.
En wat maakt dit zichtbaar?
Hoe het onzichtbare alles aanstuurt. Bessel van der Kolk laat zien dat onverwerkt trauma in je lijf blijft wonen. Ap Dijksterhuis wijst erop dat 95% van ons gedrag onbewust is. Dus terwijl je hoofd zegt 'doorgaan', heeft je lichaam vaak al lang een andere koers bepaald.
Je ziet het in relaties. Je voelt het in teams. Spanning die niemand benoemt, maar die wel energie kost, vertrouwen sloopt en prestaties drukt.
Volgende week hoor je Mascha van Reenen, auteur van Verloren seconde.
Ze beschrijft hoe seksueel misbruik in haar jeugd zich tot op celniveau vastzette, En ze leert de lezer hoe dit kan loskomen als je het onder ogen ziet.
Dus stel, dat jij 1 van die 10.000.000 bent: Wat blijft bij jou onuitgesproken, maar stuurt wél alles aan?
En luister volgende week vooral de aflevering met Mascha.
En wil je haar verhaal lezen: haar boek Verloren seconde is nu met korting te pre-orderen. Een boek dat laat zien wat er gebeurt als je stopt met zwijgen.
Het was zeven minuten over elf ’s avonds.
Ik had de hele dag deze podcast willen opnemen.
In plaats daarvan pakte ik die dag 59 keer mijn telefoon op.
Schermtijd: 3 uur en 31 minuten.
En dat terwijl mijn notificaties al sinds 2021 uitstaan.
En ik mezelf maximaal een uur per dag gun op LinkedIn en Insta.
Herkenbaar? Dat je zegt dat je druk bent, maar als je eerlijk bent vooral druk bent met… je telefoon?
Elke keer dat je je scherm checkt, gebeurt er iets in je brein. Je dopamine-systeem draait op volle toeren. En dat kost je meer dan je denkt. Geen seconden. Maar minuten, soms zelfs uren.
En ondertussen verlies je niet alleen je focus. Je verliest ook verbinding. Want wat zeg je eigenlijk tegen een ander als je je telefoon erbij pakt, of hem gewoon zichtbaar op tafel legt?
In deze aflevering neem ik je mee in de dopamine-loop. Hoe hij ongemerkt je tijd, je aandacht en je relaties kost. En wat je kunt doen om je brein weer terug te claimen.
Luister mee. Want focus is kostbaar. En verbinding nog veel meer.
In deze aflevering schuif ik aan bij Arash Parsan – bekend als Mr. Meditation.
Een man die zijn weg vond van diepe onzekerheid en depressie naar innerlijke rust, helderheid en het begeleiden van anderen.
Arash vertelt openhartig over zijn migratie als kind uit Iran, de angst en slapeloze nachten die dat met zich meebracht en de puberteit waarin faalangst en bevriezen de toon zetten. Hij deelt hoe antidepressiva hem jarenlang in een sluier hielden – en hoe meditatie, diepe persoonlijke ontwikkeling en moedige keuzes (zoals stoppen met zijn rechtenstudie) keerpunten werden.
Wat deze aflevering bijzonder maakt, is de nuchtere manier waarop Arash grote thema’s terugbrengt naar iets tastbaars:
Waarom gewaarzijn meer doet dan ‘veranderen’.
Hoe angst een leraar kan worden.
Wat het betekent om oude conditioneringen los te laten en vanuit je hart te gaan geven.
Praktische metaforen, zoals de rivier van gedachten en het bewust markeren van momenten in je dag.
Een gesprek vol herkenning en inspiratie voor iedereen die worstelt met prestatiedruk, de lat altijd hoog legt, of voelt dat er “meer” in het leven is dan voldoen aan de verwachtingen van anderen.
Meer over Arash vind je op:
Website: www.arashparsan.com
Instagram: @mr.meditation